Οι «Τοίχοι» της Ωρελιά Τιερέ «ψιθυρίζουν» στο Μέγαρο

Eυρηματικό κι έξυπνο, δυναμικό και μυστηριώδες. Οι «Ψίθυροι των Τοίχων» ("Murmures de murs"), το θέαμα που παρουσιάζει η Ωρελιά Τιερέ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (15,16/2, Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη) είναι ένας σουρεαλιστικός κόσμος, άυλος και διαρκώς μεταβαλλόμενος, όπου το τσίρκο συναντά το θέατρο.

Τη σκηνοθεσία, τη χορογραφία αλλά και τα σκηνικά υπογράφει η μητέρα της πρωταγωνίστριας, Βικτόρια Τιερέ Τσάπλιν (κόρη του Τσάρλι Τσάπλιν) ενώ η παράσταση εντάσσεται στο πλαίσιο της σειράς «Γέφυρες».

Η ηρωίδα των «Ψιθύρων» βρίσκεται σε μια πόλη η οποία μοιάζει με την Βενετία, αλλά συνεχώς αλλάζει, κατοικείται από γκρίζες φιγούρες με ανέκφραστα πρόσωπα, τα οποία παραπέμπουν σε φαντάσματα ή αναμνήσεις παγωμένες στον χρόνο. Η γυναίκα μετακινείται διαρκώς, χάνεται σε μια φαντασίωση όπου συναντά μια άλλη φιγούρα, τον χορευτή Χάιμε Μαρτίνες, έναν εραστή ο οποίος την ακολουθεί και την χάνει διαρκώς, την κάνει να χορεύει κυριολεκτικά στον αέρα ενώ τη διεκδικεί κι ένας άλλος, μελαγχολικός και σκοτεινός άνδρας, ο κλόουν και ακροβάτης Μάγκνους Γιάκομπσον, που βρίσκεται πάντα κοντά της χωρίς ποτέ να την αγγίζει. Τα περιστατικά σβήνουν το ένα μέσα στο άλλο, τα κτίρια γέρνουν και ξανασηκώνονται, καταπίνουν τους περφόρμερ και τους εκτοξεύουν στον αέρα, οι τοίχοι ξεφλουδίζονται, εμφανίζονται παράξενα πλάσματα απειλητικά, τα αντικείμενα αποκτούν κίνηση και τη χάνουν, μια αόριστη απειλή γεμίζει την ατμόσφαιρα...

Οι γονείς της Ωρελιά Τιερέ, ο Ζαν Μπατίστ Τιερέ και η Βικτόρια Τσάπλιν (τους οποίους έχουμε δει στο παρελθόν στην Αθήνα) ανήκουν στους πρωτοπόρους του σύγχρονου εναλλακτικού τσίρκου. Η Ωρελιά και ο αδελφός της Τζέιμς (τον έχουμε δει επίσης στην Αθήνα) ακολούθησαν τα βήματα των γονιών τους και προχώρησαν ανεξάρτητα με δικά τους βωβά, σχεδόν εικαστικά θεάματα. Η Ωρελιά, με την πρώτη δική της δουλειά, το «Ορατόριο», δημιούργησε πριν από μερικά χρόνια αίσθηση σε όλον τον κόσμο

Πηγή : tovima.gr

Το Zeppelin δεν ξεφούσκωσε

Η πολυσυζητημένη τελευταία συναυλία του βρετανικού ροκ συγκροτήματος, που δόθηκε τον Δεκέμβριο του 2007 στο Λονδίνο, θα προβληθεί στο Μέγαρο Μουσικής


Είναι γραφτό οι «ζωντανές» εμφανίσεις των Led Zeppelin στη χώρα μας να σχετίζονται απολύτως με... κινηματογραφικές προβολές σε σκοτεινές αίθουσες. Ετσι συνέβαινε επί χρόνια με το κλασικό λάιβ άλμπουμ τους «The Song Remains the Same», το οποίο κάθε ροκ γενιά «βίωνε» σε κάποιον κινηματογράφο β' προβολής.
Το ίδιο θα συμβεί και τώρα, μερικές δεκαετίες μετά, με το πολυαναμενόμενο «Celebration Day» του βρετανικού συγκροτήματος. Αυτή τη φορά όμως υπάρχουν δύο σημαντικές διαφορές: πρώτον, δεν μιλάμε για μια οποιαδήποτε αίθουσα, αφού η προβολή του θα γίνει στις 16 Νοεμβρίου στην Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη του Μεγάρου Μουσικής. Δεύτερον, δεν θα είμαστε... μόνοι μας, καθώς το ίδιο έχει συμβεί σε όλες τις μεγάλες πόλεις του κόσμου.
Πρόκειται για τη μοναδική συναυλία που έδωσε το συγκρότημα μετά τη διάλυσή του, την οποία παρακολούθησαν 18.000 θεατές στην περίφημη Ο2 αρένα του Λονδίνου στις 10 Δεκεμβρίου 2007. Το φιλμ έχει ήδη παρουσιαστεί στο Μανχάταν (Ziegfried Theater), στο Λονδίνο (Hammersmith Apollo), στο Βερολίνο και στο Τόκιο, ενώ αναμένεται να προβληθεί σε 1.500 αίθουσες, σε 40 χώρες. Η συγκεκριμένη συναυλία είχε καταγράψει μάλιστα ένα μοναδικό ρεκόρ: περίπου 20 εκατομμύρια άνθρωποι από όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης θέλησαν τότε να βρεθούν στο O2. Φυσικά, κάτι τέτοιο θα ήταν ανέφικτο, ακόμη και αν οι Led Zeppelin έπαιζαν κάθε βράδυ επί ενάμιση χρόνο...

«Οφειλές» και παράπονα
Ως την ύστατη στιγμή ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Ρόμπερτ Πλαντ στις συνεντεύξεις που έδινε σχετικά με την επανασύνδεση του γκρουπ επέμενε ότι μια τέτοια συναυλία δεν ήταν μέσα στα σχέδια ειδικά εκείνου, του πιο επιτυχημένου μετά τη διάλυση του ροκ κουαρτέτου το 1980, μετά τον θάνατο του ντράμερ Τζον Μπόναμ από αναρρόφηση στον ύπνο του, έπειτα από μία βραδιά βαριάς κατανάλωσης αλκοόλ.

Τελικά αναθεώρησαν επειδή, όπως χαρακτηριστικά είχαν δηλώσει στη συνέντευξη Τύπου που είχε προηγηθεί της συναυλίας τους, «οφείλαμε τόσο σε εμάς όσο και στο κοινό μια μεγάλη τελευταία συναυλία». Η συναυλία ήταν επίσης ένας φόρος τιμής στον Αχμέτ Ερτεγκάν, δημιουργό της δισκογραφικής εταιρείας Atlantic Records, τον άνθρωπο που ανακάλυψε το συγκρότημα από τα πρώτα βήματά του, στα τέλη της δεκαετίας του 1960.
Από τη διάλυσή τους και μετά οι εναπομείναντες Led Zeppelin έχουν πραγματοποιήσει όλες κι όλες τρεις εμφανίσεις μαζί.

Η πρώτη έγινε το 1985 με αφορμή το Live Aid, όπου τη θέση του ντράμερ κατέλαβαν ο Φιλ Κόλινς και ο Τόνι Τόμσον των Chic. Δεν άρεσε όμως καθόλου στους Ρόμπερτ Πλαντ, Τζίμι Πέιτζ και Τζον Πολ Τζόουνς. Η δεύτερη έγινε με αφορμή τη θεματική σειρά του MTV «Unplugged Series», χωρίς όμως τον μπασίστα Τζόουνς, και αποτυπώθηκε στο λάιβ άλμπουμ και dvd «No Quarter».
Οι Πλαντ και Πέιτζ συναντήθηκαν τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1998, για το άλμπουμ «Walking into Clarksdale», ενώ η τρίτη συνάντηση των τριών έγινε το 1995 με αφορμή την ένταξη των Led Zeppelin στο Rock and Roll Hall of Fame. Μάλιστα ο Τζον Πολ Τζόουνς είχε κάνει τότε ένα πικρό σχόλιο σχετικά με την απουσία του την αμέσως προηγούμενη φορά. «Ευχαριστώ, φίλοι μου, που τελικά θυμηθήκατε τον αριθμό του τηλεφώνου μου» είχε πει. Σε αυτήν, την τέταρτη και πιθανότατα τελευταία φορά, στη θέση του ντράμερ κάθησε ο γιος του Μπόναμ, Τζέισον.
Η προβολή του «Celebration Day» θα γίνει τρεις ημέρες πριν από την επίσημη κυκλοφορία του, είτε σε dvd είτε σε cd και βινύλιο, είτε ακόμη και σε συνδυασμό των παραπάνω φορμά. Περιέχει συνολικά 16 τραγούδια και, για να μην το πολυπαιδεύουμε, σχεδόν όλα όσα θα ήθελε να ακούσει κάποιος σε μια συναυλία των Led Zeppelin - με τον Πέιτζ να ακούγεται πάντα το ίδιο εξαιρετικός στην κιθάρα και τον Πλαντ, αν και χωρίς τις χαρακτηριστικές ψηλές νότες του παρελθόντος, πιο ουσιαστικό και εκφραστικό από ποτέ. Οσο για την κινηματογράφηση, ο σκηνοθέτης Ντικ Καράδερς δεν κατέφυγε σε τεχνολογικά κόλπα. Απλώς, μαζί με το πολυπληθές επιτελείο του, κατέγραψε με κάθε λεπτομέρεια την ουσία ενός τέτοιου γεγονότος.


Η κιθάρα του Πέιτζ, οι κορόνες του Πλαντ
Γιατί όλη αυτή η φασαρία για τους Led Zeppelin; Μα επειδή πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα και πιο εμπορικά συγκροτήματα στην ιστορία της μουσικής. Μαζί με τον Ελβις Πρίσλεϊ, του Μπιτλς και τον μεγάλο σταρ της κάντρι Γκαρθ Μπρουκς, αποτελούν τα μοναδικά ονόματα που έχουν ξεπεράσει σε πωλήσεις στις ΗΠΑ τα 100 εκατ. άλμπουμ και παγκοσμίως περί τα 300. Είναι από τα ελάχιστα συγκροτήματα ή καλλιτέχνες που έχουν στο ενεργητικό τους περισσότερα από τέσσερα διαμαντένια άλμπουμ (πωλήσεις μεγαλύτερες των 10 εκατ. αντιτύπων), ενώ έξι από τα εννέα άλμπουμ τους έχουν φθάσει στο Νο 1 των ΗΠΑ.
Η επιρροή τους, δε, υπήρξε τεράστια στα χρόνια που ακολούθησαν τη δημιουργία τους. Αυτό φάνηκε στον ήχο πολλών σπουδαίων συγκροτημάτων - ξεκινώντας από τους Black Sabbath, τους Deep Purple και τους Queen, περνώντας στους Ramones και στους Cult και φθάνοντας στους Nirvana, στους Pearl Jam και στους Soundgarden. Το μυστικό της επιτυχίας των Zeppelin δεν έγκειται φυσικά μόνο στο γεγονός ότι δημιούργησαν τον όρο χαρντ ροκ - που στην πορεία εξελίχθηκε σε χέβι μέταλ -, αλλά στο ότι κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα μουσικό υβρίδιο που συνδύαζε μοναδικά την αγάπη τους για το ροκ-εν-ρολ και τα μπλουζ με τον μυστικισμό της αγγλικής φολκ, την κέλτικη παράδοση και τον Μπαχ, τη ρέγκε, την ποπ, τη σόουλ, το φανκ, ακόμη και την αραβική και ινδική μουσική.
Η μουσική τους ήταν ένα δυνατό κοκτέιλ που σε συνδυασμό με τους «μυθικούς» πλέον στίχους και τη δεξιοτεχνία τεσσάρων υπερμουσικών έθεσε σε μια διαφορετική τροχιά τη φαντασία εκατομμυρίων φίλων του ροκ, οι οποίοι μιμούνταν κάθε κίνηση του Πέιτζ στην κιθάρα και κάθε τίναγμα των μαλλιών του Πλαντ την ώρα που έβγαζε τις περιβόητες κορόνες του σε τραγούδια-ύμνους, όπως τα «Black Dog», «Stairway to Heaven», «Whole Lotta Love», «Kashmir» και «Dazed and Confused».


πότε & πού:
Η προβολή του «Celebration Day» των Led Zeppelin θα γίνει την Παρασκευή 16 Νοεμβρίου στις 9 μ.μ. στην Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη του Μεγάρου  Μουσικής Αθηνών. Εισιτήρια: 15 ευρώ (γενική είσοδος), 10 ευρώ (φοιτητικά). Πληροφορίες στο τηλ. 210 7282.333, www.megaron.gr

ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ : Ιουλιέτα στη Βερόνα του 2012

Με δημιουργίες της Σήλιας Κριθαριώτη, το μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής παρουσιάζει την αιώνια ιστορία αγάπης σε νέα χορογραφία του Ρενάτο Τζανέλα

«Η ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας επηρεάζει τους πάντες και αναλογιζόμουν αν κάτι ανάλογο θα μπορούσε να συμβεί σήμερα...Πιστεύω πως ναι!», λέει ο Ρενάτο Τζανέλα

Η Ιουλιέτα φοράει δημιουργίες της Σήλιας Κριθαριώτη, στη διάσημη σκηνή του μπαλκονιού και όχι μόνο. Είναι γεγονός. Η Εθνική Λυρική Σκηνή προτείνει μια ενδιαφέρουσα σύμπραξη μεταξύ της τέχνης του χορού και της υψηλής ραπτικής (η οποία συνηθίζεται στα ευρωπαϊκά θέατρα) στην παραγωγή «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», μπαλέτο σε δύο πράξεις του Σεργκέι Προκόφιεφ.
Το μπαλέτο της ΕΛΣ θα παρουσιάσει την αιώνια ιστορία αγάπης του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, σε νέα χορογραφία του χορογράφου και διευθυντή του Μπαλέτου της ΕΛΣ, Ρενάτο Τζανέλα, για πέντε μοναδικές παραστάσεις, από τις 9 έως τις 13 Μαΐου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη»). Η χορογραφία, η οποία αποτελεί παγκόσμια πρεμιέρα, μας μεταφέρει στη Βερόνα του σήμερα, όπου οι δύο οικογένειες των Μοντέγων και των Καπουλέτων διατηρούν τη διαμάχη τους, που κρατάει ήδη πολλές γενιές.


«Στον σωστό τόπο»
Ο Τζανέλα εμπνέεται από την προσωπικότητα και τη δυναμική των χορευτών του μπαλέτου της ΕΛΣ. Η ορχήστρα της ΕΛΣ τελεί υπό τη μουσική διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού, τα κοστούμια έχει σχεδιάσει -στην πρώτη της συνεργασία με τη Λυρική- η σχεδιάστρια μόδας Σήλια Κριθαριώτη, ενώ τα σκηνικά είναι του Κωνσταντίνου Θεοφάνη.

Το μπαλέτο Ρωμαίος και Ιουλιέτα είναι ένα από τα πιο αγαπητά της φιλολογίας του χορού. «Αποφάσισα να το χορογραφήσω διότι αισθάνομαι ότι βρίσκομαι στον σωστό τόπο και στον σωστό χρόνο για να το αντιμετωπίσω. Με ενέπνευσαν το μέγεθος και η δυνατή προσωπικότητα του Μπαλέτου της Λυρικής, όπως επίσης η αποφασιστικότητα με την οποία ανοίγεται σε νέα έργα», σημειώνει ο Ρενάτο Τζανέλα.

«Η Βερόνα είναι η πόλη στην οποία γεννήθηκα. Η ιστορία της, η αρχιτεκτονική, τα χρώματα και η παράδοσή της κάνουν τον επισκέπτη να νιώθει πως ο χρόνος δεν πέρασε ποτέ? ειδικά αν περιδιαβαίνει κανείς το βράδυ, με τον ισχνό φωτισμό τους δρόμους της, έχει την αίσθηση ότι γυρνά πίσω στον χρόνο. Η ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας επηρεάζει τους πάντες και αναλογιζόμουν αν κάτι ανάλογο θα μπορούσε να συμβεί σήμερα. Είναι τόσο ισχυρός ο έρωτας, ώστε να οδηγήσει δύο νέους σε πράξεις τέτοιας απόγνωσης, προκειμένου να υπερασπιστούν ό,τι έχουν πιο σημαντικό; Πιστεύω πως ναι!».


Yπήρχε φόβος επιθέσεων
Στην αρχική του μορφή το μπαλέτο βασίστηκε σε σύνοψη του γνωστού θεατρικού του Σαίξπηρ από τους Αντριάν Πιοτρόφσκι και Σεργκέι Ραντλόφ. Ο Προκόφιεφ ολοκλήρωσε την παρτιτούρα το 1935 ως παραγγελία των μπαλέτων Κίροφ της Αγίας Πετρούπολης. Στην πρώτη εκδοχή με αίσιο τέλος το μπαλέτο δεν παρουσιάστηκε ποτέ, καθώς υπήρχε φόβος επιθέσεων από προσβλητικά άρθρα που απηχούσαν σκέψεις του Στάλιν στην εφημερίδα «Πράβντα». Τέτοιες επιθέσεις ήταν συνήθεις ενάντια σε μοντερνιστές καλλιτέχνες. Το μπαλέτο πρωτοπαρουσιάστηκε σε χορογραφία του Τσέχου χορευτή και χορογράφου Ιβάν Πσότα, στις 30 Δεκεμβρίου 1938, στο Μπρνο της Τσεχοσλοβακίας. Ωστόσο, το μπαλέτο έγινε διάσημο στη χορογραφία του Λεονίντ Λαβρόφσκι, που παρουσιάστηκε στις 11 Ιανουαρίου 1940 από τα Κίροφ, με την Γκαλίνα Ουλάνοβα και τον Κονσταντίν Σεργκέγεφ. Οι πιο διάσημες χορογραφίες στη Δύση παραμένουν αυτές του Τζον Κράνκο (1958) και του Κένεθ ΜακΜίλαν (1965).


Η τρίτη παραγωγή 
Το αριστουργηματικό μπαλέτο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Προκόφιεφ, το οποίο βασίστηκε στο θεατρικό έργο του Σαίξπηρ, είναι η τρίτη παραγωγή του μπαλέτου της ΕΛΣ στην καλλιτεχνική περίοδο 2011-12. Μετά το «Ολοι χορεύουν βαλς», τον «Δον Κιχώτη» αλλά και τον «Φάουστ», οι χορευτές του μπαλέτου της ΕΛΣ καλούνται να αναμετρηθούν με ένα από τα πιο απαιτητικά μπαλέτα όλων των εποχών.

Πηγή : ethnos.gr

Δρόμος 2012: Αφιέρωμα στη μουσική του Μίμη Πλέσσα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Το όνομά του έχει συνδεθεί με τη «χρυσή εποχή» του ελληνικού κινηματογράφου. Με πληθώρα κορυφαίων ερμηνευτών, πολλούς
από τους οποίους ανέδειξε μέσα από τα τραγούδια του (από τη Νάνα Μούσχουρη και τη Μαρινέλλα έως τον Γιάννη Πουλόπουλο και τον Γιάννη Βογιατζή). Παρότι το συνθετικό έργο του Μίμη Πλέσσα δεν σταματάει εκεί, εντούτοις οι λαϊκές μουσικές που έγραψε για τη μεγάλη οθόνη και τη σκηνή είναι αυτές που χρόνια τώρα χαίρουν κοινής αποδοχής απ’ όσους Έλληνες εξακολουθούν να ερωτεύονται και να ονειρεύονται, να τραγουδούν και να χορεύουν με την ψυχή τους.


Στον πολυγραφότατο δημιουργό που μετρά πάνω από πενήντα χρόνια επιτυχημένης σταδιοδρομίας, το Μέγαρο Μουσικής αφιερώνει μια βραδιά γεμάτη με τραγούδια του που όλοι αγαπήσαμε, τραγούδια που μας συγκινούν καθώς διατηρούν μέχρι σήμερα, όλη τους τη φρεσκάδα.

 Στη συναυλία-αφιέρωμα στη γόνιμη και συνεπή πορεία του Μίμη Πλέσσα στο ελληνικό πεντάγραμμο, η οποία θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 24 Απριλίου, στις 8.30 το βράδυ στην Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης, την πρώτη θέση κατέχουν τα κομμάτια απ’ τον περίφημο Κύκλο τραγουδιών του «Ο Δρόμος» (1969) – τραγούδια που περιλαμβάνονται στον ομώνυμο δίσκο, τον πρώτο ελληνικό που έγινε χρυσός - , κομμάτια από τον Κύκλο «Μίλα μου για τη λευτεριά» - απαγορευμένα από τη χούντα των συνταγματαρχών – όπως και το τραγούδι «Απόψε αντάμωσα το Χάρο», όλα σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου.


Τέσσερις καταξιωμένοι ερμηνευτές της νεότερης γενιάς, ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, η Μελίνα Ασλανίδου, η Ρίτα Αντωνοπούλου και ο Σπύρος Κλείσσας, συνοδευόμενοι από τη Χορωδία «Εν Φωναίς» και την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ – σε μουσική διεύθυνση Μίλτου Λογιάδη – αναλαμβάνουν να δώσουν το έναυσμα για μια βραδιά γνήσιας λαϊκής ψυχαγωγίας με συμμέτοχο το κοινό. Τις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών υπογράφει ο συνθέτης. Σύμβουλος ρεπερτορίου είναι ο Γιώργος Μονεμβασίτης.


Με την Ορχήστρα συμπράττουν: o Μίμης Πλέσσας στο πιάνο, ο Γιώργος Παχής (μπουζούκι), ο Νάσος Σωπήλης (πλήκτρα) και ο Δημήτρης Στασινός (ηλεκτρική κιθάρα).


Η συναυλία-αφιέρωμα στη μουσική του Μίμη Πλέσσα εντάσσεται στο πλαίσιο της Σειράς Ελληνικό Τραγούδι.

Ποιός δεν ξέρει και δεν έχει τραγουδήσει «Το άγαλμα», το «Γέλαγε η Μαρία», το «Μέθυσε απόψε το κορίτσι μου», το «Ξημερώνει Κυριακή», το «Πρώτη φορά» ή το «Δώσε μου το στόμα σου»; Κομμάτια που μαζί με άλλα τόσα, πασίγνωστα κι αγαπημένα («Ο τρελός», «Φραγκόκλησσα», «Πήρα σύννεφο δυο τόπια», «Η Μυρσίνη βάζει τα άσπρα», «Δώδεκα μαντολίνα», «Έπεφτε βαθιά σιωπή») περιλαμβάνονται στο θρυλικό πια «Δρόμο» του Μίμη Πλέσσα. Στον πρώτο ελληνικό δίσκο που έγινε χρυσός, άλμπουμ που κατέρριψε κάθε ρεκόρ πωλήσεων στα χρόνια που ακολούθησαν.


Η ιστορία του ξεκίνησε ένα βράδυ στο σπίτι του Λευτέρη Παπαδόπουλου, όταν ο Μίμης Πλέσσας είδε τυχαία πάνω στο τραπέζι κάποια σκόρπια χειρόγραφά του. Νιώθοντας «ανείπωτη τρυφεράδα καθώς τα διάβαζα, αφού περιγράφανε τα εφηβικά μου χρόνια, τα χρόνια μέσα στην Κατοχή», όπως ο ίδιος διηγείται, ζήτησε από τον σπουδαίο στιχουργό να τα πάρει για να τα μελοποιήσει. Ο συνθέτης έγραψε τη μουσική τους μέσα σε δυο μέρες, ο αείμνηστος διευθυντής της εταιρίας Lyra, Αλέκος Πατσιφάς, τα ενέκρινε αμέσως δίνοντας μάλιστα και τον τίτλο του άλμπουμ κι έτσι τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Τα τραγούδια αυτά, με βασικό ερμηνευτή τον Γιάννη Πουλόπουλο όπως και τις Ρένα Κουμιώτη και Πόπη Αστεριάδη, ηχογραφήθηκε – μέσα σε 10 ώρες - στο στούντιο της Columbia και κυκλοφόρησε το 1969.


Το Γενάρη του1970 «Ο Δρόμος» μεταφέρθηκε στο σανίδι του θεάτρου «Παξινού», με τους ίδιους συντελεστές. Λογοκρίθηκε όμως και κυνηγήθηκε από το δικτατορικό καθεστώς καθώς στην παράσταση είχαν προστεθεί επιπλέον τραγούδια που περιείχαν ξεκάθαρα μηνύματα εναντίον του: το «Έξι άντρες» («Έξι τους βαράγανε μα δεν μαρτυράγανε» ) ερμηνευμένο από τον Γιάννη Πουλόπουλο και το «Μίλα μου για τη λευτεριά (κι ο ήλιος θα’ρθει πίσω)» από τη Ρένα Κουμιώτη, (τραγούδια που περιέχονται στον κατοπινό δίσκο του διδύμου Πλέσσα-Παπαδόπουλου «Μίλα μου για τη λευτεριά» του 1974) ενώ το «Απόψε αντάμωσα το χάρο» δισκογραφήθηκε λαθραία ως ανεξάρτητο μεμονωμένο τραγούδι την ίδια χρονιά, το 1970 στην έκδοση ‘Πουλόπουλος 4’. Ο δίσκος «Μίλα μου για τη λευτεριά», σε αντίθεση με τον «Δρόμο», θεωρείται από τις πλέον «αδικημένους» στην ιστορία της ελληνικής μουσικής καθώς οι στίχοι των τραγουδιών του με βασικό θέμα τη «μαύρη» αλλά και τόσο ιστορική για τη χώρα μας περίοδο 1940-41, ενόχλησαν τη χούντα των συνταγματαρχών η οποία και απαγόρευσε την κυκλοφορία του.

Το άλμπουμ ωστόσο, εκδόθηκε μετά την μεταπολίτευση αλλά «χάθηκε» μέσα στην υπερπληθώρα του πολιτικού τραγουδιού που κατέκλυσε την περίοδο εκείνη την ελληνική μουσική παραγωγή. Παρόλα αυτά αξίζει ιδιαίτερης προσοχής αφού περιλαμβάνει κομμάτια («Αυτόν τον ουρανό», «Οκτώβρης ήταν (Δεν θα περάσει ο φασισμός)», «Η Ουρανία», «Ο Τζαννής», «Ο τζίτζικας (Στο Πήλιο)», «Του σκοτωμένου αγοριού», «Από πείνα», «Μίλα μου για τη λευτεριά», «Η μάνα μου», «Φεγγάρι μου φυλακισμένο», «Έξι άντρες» και «Οι τελευταίες μέρες»), που μεταφέρουν νοερά τον ακροατή στη ζοφερή εποχή της Κατοχής μέσα από τις συγκλονιστικές εικόνες των στίχων του Λευτέρη Παπαδόπουλου.


O Μίμης Πλέσσας γεννήθηκε στην Αθήνα. Από τα μαθητικά του κιόλας χρόνια υπήρξε πρώτος σολίστ του πιάνου στην Ελληνική Ραδιοφωνία ενώ στα 1951, σε ηλικία 27 ετών, τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο μουσικής του πανεπιστημίου της Minnesota. Από το 1952 ξεκίνησε η ενασχόλησή του με τη σύνθεση, τομέα στον οποίο διακρίθηκε επανειλημμένως στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Με το κουαρτέτο και τις ορχήστρες του συνεργάστηκε με πασίγνωστους τραγουδιστές της εποχής (Δανάη, Τώνη Μαρούδα, Νινή Ζαχά, Τζίμη Μακούλη κ.ά.) κι ανέδειξε με τα τραγούδια του πολλούς σήμερα διάσημους τραγουδιστές και ηθοποιούς (Νάνα Μούσχουρη, Τζένη Βάνου, Γιοβάννα, Μαρινέλα, Ρένα Κουμιώτη, Γιάννη Βογιατζή, Γιάννη Πουλόπουλο, Τόλη Βοσκόπουλο, Στράτο Διονυσίου κ.ά.). Δούλεψε για το θέατρο και τον κινηματογράφο κι έλαβε ελληνικές και διεθνείς διακρίσεις (σε Παρίσι, Εδιμβούργο, Αλτο Μόντε, Ουάσινγκτον, Κάρλοβι Βάρι ).


'Έχει γράψει μουσική για 104 ταινίες και 70 θεατρικές παραστάσεις. Οι δίσκοι του έχουν γίνει πολλές φορές χρυσοί και πλατινένιοι. Ο πολυγραφότατος συνθέτης έχει καταπιαστεί με όλα τα είδη της μουσικής, από οργανική και συμφωνική έως λαϊκή, πειραματική και μοντέρνα (αναφέρουμε ενδεικτικά τη μουσική που έγραψε το 1993 για τη θεατρική παράσταση του Εθνικού «Η φάρμα των ζώων» του Οργουελ, τη λαϊκή όπερα «Ζευς» σε λιμπρέτο Γιάννη Καλαμίτση (1998), το ορατόριο «Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Άγιος των σκλάβων» σε λιμπρέτο Ιάκωβου Αυλητή (1999), την οπερέτα «Τα καμώματα του κάτω κόσμου» σε λιμπρέτο Κώστα Βίρβου (2001), εμπνευσμένη από τους Διαλόγους του Λουκιανού και το συμφωνικό ποίημα «Ο χορός των σφαιρών» (2006), παραγγελία του Ευγενίδειου Πλανητάριου). Το 2000 ο Δήμαρχος Αθηναίων τον τίμησε για την πενηντάχρονη προσφορά του στην Ελληνική Μουσική και τον Πολιτισμό με το «Χρυσό Μετάλλιο της πόλης» ενώ έναν χρόνο αργότερα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικα για την προσφορά του στον πολιτισμό.


Info

Τοποθεσία Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης), Βασιλίσσης Σοφίας και Κόκκαλη, Αθήνα
Ημερομηνία Τρίτη 24 Απριλίου, 20:30
Πληροφορίες http://www.megaron.gr/
Τιμές εισιτηρίων € 14,00 - 25,00 - 35,00 - 50,00 (Διακεκριμένη Ζώνη)
Ειδικές Τιμές: € 7,50(Φοιτητές, νέοι, άνεργοι, ΑΜΕΑ) – 9,50 (65+, πολύτεκνοι)

Πηγή :  culturenow.gr

Χορεύοντας τη δύναμη της αγάπης

Το Nederlands Dans Theater παρουσιάζει δύο χορογραφίες στο Μέγαρο Μουσικής


Δύο χορογραφίες-πορτρέτα της δύναμης της αγάπης να ενώνει και να σημαδεύει ακόμη και όταν έχει χαθεί παρουσιάζει στις νέες του εμφανίσεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (5-8 Απριλίου, Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη, στις 20.00) το διάσημο Nederlands Dans Theater.

Στο πλαίσιο της σταθερής συνεργασίας με το Μέγαρο, η οποία εγκαινιάστηκε το 2008, το συγκρότημα από την Ολλανδία που έχει σφραγίσει ανεξίτηλα ο ως πρόσφατα καλλιτεχνικός του διευθυντής του Γίρζι Κίλιαν παρουσιάζει τον «Πόθο» (Sehnsucht) και την «Πεταλούδα» (Schmetterling), έργα που υπογράφουν οι δύο κορυφαίοι χορογράφοι του, Πολ Λάιτφουτ και Σολ Λεόν. Τα έργα θα χορέψει η «μεγάλη» ομάδα του NDT, η NDTI (το σύνολο χωρίζεται σε δύο ομάδες, την NDTI που στελεχώνουν καταξιωμένοι χορευτές και την NDT ΙΙ η οποία απαρτίζεται από νέα ανερχόμενα ταλέντα).

Ο «Πόθος» ξεκινά με ένα εντυπωσιακό σκηνικό εύρημα: ένα ζευγάρι χορεύει μέσα σε έναν κύβο ο οποίος αιωρείται στη σκηνή, έναν σουρεαλιστικό μικρό χώρο που αλλάζει διαρκώς θέσεις, με πόρτα και παράθυρο σε παράδοξα σημεία, που υποδηλώνουν τη δυσκολία της διαφυγής. Ενας σολίστας, στο επίπεδο της σκοτεινής σκηνής παρακολουθεί με τις κινήσεις του τον δύσκολο «διάλογο» του ζευγαριού. Οι δύο χορευτές κινούνται ο ένας γύρω από τον άλλον με τις νότες του Μπετόβεν. Οι κινήσεις τους δηλώνουν μια σχέση με αγωνίες και προσπάθειες. Κάποια στιγμή βρίσκει την έξοδο ο άνδρας, σε λίγο επιστρέφει, οι ρωγμές όμως δεν επουλώνονται και είναι η σειρά της γυναίκας να φύγει. Ο κύβος υποχωρεί στο βάθος της σκηνής και το κομμάτι εξελίσσεται σε μια θεαματική παράσταση συνόλου.

Η «Πεταλούδα» επικεντρώνεται σε ένα άλλο είδος αγάπης και αφοσίωσης: της φροντίδας των ηλικιωμένων, γονιών και αγαπημένων, της τρυφερότητας που επιστρέφει με τον επικείμενο θάνατό τους, της απώλειας και του τεράστιου κενού που την ακολουθεί.

Πηγή : tovima.gr

Η Μαρία Φαραντούρη και ο Χρήστος Θηβαίος στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Η κορυφαία ερμηνεύτρια του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού και ο ευαίσθητος τροβαδούρος της νεότερης γενιάς αποκαλύπτουν τη μουσική τους συγγένεια μέσα από την ερμηνεία κλασικών επιτυχιών τους καθώς και γνωστών ή «παραγνωρισμένων» τραγουδιών που για πρώτη φορά «ντύνουν» με τη δική τους φωνή: διαχρονικά κομμάτια των Θεοδωράκη, Χατζηδάκι, Μικρούτσικου, Βάιλ, Ντάλα κ.ά. σε ποίηση Τριπολίτη, Ελευθερίου, Ιωάννου, Μπρεχτ, Χικμέτ κ.ά.


Μαρία Φαραντούρη-Χρήστος Θηβαίος : η «ιδεώδης ερμηνεύτρια» του Μίκη Θεοδωράκη, πρωταγωνιστική παρουσία στο έντεχνο ελληνικό τραγούδι αλλά και στο αντίστοιχο διεθνές ρεπερτόριο (από Κουρτ Βάιλ μέχρι Λούτσιο Ντάλα) συναντά τον ευαίσθητο τροβαδούρο της νεότερης γενιάς, συνεργάτη του Θάνου Μικρούτσικου, σε μια ξεχωριστή συναυλία όπου «τα τραγούδια κι η αλήθεια τους στήνουν γέφυρες ανάμεσα σε παρελθόν και παρόν και γίνονται αφορμή για πρωτόγνωρα ερμηνευτικά ταξίδια».


Το Σάββατο 7 Απριλίου, στις 8.30 το βράδυ, στην Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης - τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη τους συνεργασία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με τα τραγούδια «Του έρωτα και του θανάτου» σε μουσική Μ. Θεοδωράκη – οι δύο σπουδαίοι καλλιτέχνες ξαναβρίσκονται μαζί επί σκηνής για να αποκαλύψουν το «κοινό» στίγμα της μουσικής παρακαταθήκης τους. Για να ερμηνεύσουν όχι μόνο επιλεγμένες, κλασικές επιτυχίες τους αλλά και πασίγνωστα τραγούδια που για πρώτη φορά «ντύνουν» με τη δική τους φωνή, όσο και άλλα, λιγότερο γνωστά - αν όχι «παραγνωρισμένα» - των οποίων το μεγαλείο αποπειρώνται εν προκειμένω να αναδείξουν.


Το ερμηνευτικό δίδυμο συνοδεύει ορχήστρα αποτελούμενη από τους επίλεκτους σολίστ Τάκη Φαραζή (πιάνο), Θύμιο Παπαδόπουλο (κρουστά), Γιάννη Αγγελόπουλο (τύμπανα), Πέτρο Βαρθακούρη (κοντραμπάσο), Βάσω Δημητρίου (κιθάρες). Η ενορχήστρωση είναι του Τάκη Φαραζή. Τον ήχο επιμελείται ο Γιώργος Κορρές και τους φωτισμούς ο Γιώργος Κλαδούρης.


Η εκδήλωση αποτελεί συμπαραγωγή του Μεγάρου Μουσικής και της Cricos Productions.

Τραγούδια «διαχρονικής αξίας», εμπνευσμένα, στο σύνολό τους, από την καταλυτική γραφή σημαντικών ποιητών και στιχουργών, Ελλήνων και ξένων (Νίκου Καββαδία, Μανόλη Αναγνωστάκη, Κώστα Τριπολίτη, Μάνου Ελευθερίου, Οδυσσέα Ιωάννου, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Ναζίμ Χικμέτ κ.ά. Έτσι, για παράδειγμα, η Μαρία Φαραντούρη αποδίδει για μία ακόμη φορά με την χαρακτηριστική, πλούσια κοντράλτο φωνή της τα «Ποιός τη ζωή μου», «Γελαστό παιδί» ή το «Δρόμοι παλιοί» του Μίκη Θεοδωράκη, τον «Κεμάλ» του Μάνου Χατζιδάκι, το «Αντινανούρισμα» της Ελένης Καραΐνδρου και την «Ελένη» του Θάνου Μικρούτσικου, αναμετριέται όμως και με τη «Θεσσαλονίκη» του τελευταίου.


Όντας η πρώτη ερμηνεύτρια του Μπρεχτ στην ελληνική δισκογραφία, τραγουδά το «Mack the knife» απ’την «Όπερα της Πεντάρας» ή το «Άννα μην κλαις» από τη «Μουσική Πράξη στον Μπρεχτ» του Θ. Μικρούτσικου. Ενώ στη μνήμη του πρόσφατα χαμένου Λούτσιο Ντάλα – συνεργάτη της στο παρελθόν – ερμηνεύει τον περίφημο «Caruzo» του. Ο Χρήστος Θηβαίος μοιράζεται με το κοινό του Μεγάρου προσωπικές του επιτυχίες όπως το «Βροχή μου», τα «Αμλετ της Σελήνης», «Δεν είμαι άλλος» ή τραγούδια από τον «Σταυρό του Νότου» του Θάνου Μικρούτσικου ενώ αποδίδει με πάθος, δύναμη και λυρισμό την «Όμορφη πόλη» του Μίκη Θεοδωράκη.


«Τα τραγούδια κι η αλήθεια τους είναι ό,τι μας ενώνει με το Χρήστο Θηβαίο. Οι αξίες ζωής που κρύβονται πίσω από στίχους καταλυτικούς και βαθειά φιλοσοφημένους, αξίες που δεν χάθηκαν στο χρόνο.


Ανεξάρτητα από την ηλικία τους, από την ευρεία ή όχι αναγνωρισιμότητά τους, αυτά τα τραγούδια προσπαθούμε να εντάσσουμε και οι δύο στο ρεπερτόριό μας» δηλώνει η Μαρία Φαραντούρη, αναφερόμενη στη συναυλία αλλά και τη «μουσική συγγένειά» της με τον σύγχρονο τραγουδοποιό και χαρισματικό ερμηνευτή «σε επίπεδο έκφρασης, αισθητικής και περιεχομένου».


Συγγένεια που αποκαλύφθηκε σκηνικά για πρώτη φορά το 2008 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών όπου ο Χρήστος Θηβαίος συνεργάστηκε δισκογραφικά για πρώτη φορά με τον Μίκη Θεοδωράκη, ερμηνεύοντας τραγούδια από τέσσερις κύκλους τραγουδιών του συνθέτη - μεταξύ άλλων και από το «Ένας Όμηρος» σε στίχους του Ιρλανδού Μπρεντάν Μπεχάν (σε ελληνική απόδοση από τον Βασίλη Ρώτα). Από αυτόν τον κύκλο του 1966 – που πρωτοερμήνευσε η Μ. Φαραντούρη - θα ακουστούν έξι τραγούδια και στη συναυλία αυτή («Το Σεπτέμβριο θυμάμαι», «Θα σου στείλω μάνα», «Άνοιξε το παράθυρο», «Θα σου δώσω ένα τόπι χρυσό», «Είμαι Άγγλος νιός και τυχερός» και «Γελαστό παιδί»).


Από την πλούσια εργογραφία του συνθέτη έχουν ακόμη επιλεγεί τα κομμάτια «Επιβάτης», «Στη νύχτα σου δοσμένος» και «Απόστημα» από το δίσκο «Επιβάτης» του 1981 σε στίχους του σημαντικού ποιητή-στιχουργού Κώστα Τριπολίτη, τα «Δρόμοι παλιοί» (από το δίσκο «Μπαλάντες» του 1975 σε ποίηση Μανόλη Αναγνωστάκη), «Ποιός τη ζωή μου» (από τα «Τραγούδια του αγώνα» του 1974 σε ποίηση Μάνου Ελευθερίου), «Ομορφη πόλη» (από τον ομώνυμο δίσκο του 1962, σε στίχους Γιάννη Θεοδωράκη), «Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν» (σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου).


Στο πρόγραμμα της συναυλίας, πρωταγωνιστική θέση έχει το συνθετικό έργο του Θάνου Μικρούτσικου. Από την εποχή των «Πολιτικών Τραγουδιών» (1975) απ’ όπου θα ακουστούν «Η πιο όμορφη θάλασσα» σε στίχους Ναζίμ Χικμέτ και «Τους έχω βαρεθεί» σε στίχους Βολφ Μπίρμαν, από την «Μουσική πράξη στον Μπρεχτ» (1978) («Αννα μην κλαις») και τον «Σταυρό του Νότου» (1979) σε ποίηση Νίκου Καββαδία («Πικρία», «Θεσσαλονίκη», «Λύχνος του Αλαδίνου», «Willie»)έως τον πιο πρόσφατο «Αμλετ της Σελήνης» (2002) απ’ όπου θα ακουστεί το ομώνυμο κομμάτι αλλά και τα «Song Blues» (στ.:Κ. Τριπολίτης) και «Δεν είμαι άλλος» (στ.: Μάνος Ελευθερίου). Άρρηκτα συνδεδεμένα με το ύφος και το ήθος της εκδήλωσης, και τα τραγούδια «Κεμάλ» του Μάνου Χατζιδάκι (από τους «Αντικατοπτρισμούς» του 1993, σε στίχους Νίκου Γκάτσου) και «Αντινανούρισμα (Παιδί μου μην κοιμάσαι)» της Ελένης Καραίνδρου (από τη «Μεγάλη αγρύπνια» του 1972). Οι σατιρικοί μπρεχτικοί στίχοι της μπαλάντας «Mack the knife» σε μουσική Κουρτ Βάιλ από την «Όπερα της πεντάρας» και του «Alabama song» από την εμβληματική «Άνοδο και την πτώση της πόλης Μαχαγκόνυ». Όπως και «Ο χρόνος που μετράει» σε μουσική Λούτσιο Ντάλα (και στίχους Διονύση Σαββόπουλου από το άλμπουμ του «Το ξενοδοχείο», 1997) αλλά και ο μελωδικός «Caruzo» του που η Μαρία Φαραντούρη είχε ηχογραφήσει για πρώτη φορά το 1991, σε ντουέτο με τον Δ. Σαββόπουλο για το άλμπουμ «17 songs».

Πηγή : culturenow.gr

Μέγαρο Μουσικής: Για πρώτη φορά ο Christophe στην Ελλάδα

Ένας πραγματικός θρύλος της παγκόσμιας μουσικής σκηνής, από τους σημαντικότερους ερμηνευτές του γαλλικού τραγουδιού, για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Ο διάσημος καλλιτέχνης, και Πρέσβης Καλής Θελήσεως του Ιδρύματος Δράσης κατά του Καρκίνου του Μαστού, Christophe, θα δώσει δύο συναυλίες στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών την Τετάρτη 2 & την Πέμπτη 3 Μαΐου 2012.

Ο Christophe με την ορχήστρα του θα παρουσιάσουν τα καινούργια του τραγούδια μαζί με τις μεγάλες αξέχαστες επιτυχίες του, όπως Aline, Oh mon amour, Mal, Les marionettes, The girl from Salina, Les mots bleus κ.ά.

Όλα τα έσοδα θα διατεθούν για την επίτευξη των σκοπών του Ιδρύματος.

Τιμές εισιτηρίων: € 20 (Φοιτητικά) - 30 - 50 - 65 - 90 (VIP)
Προπώληση : Τετάρτη 4 Απριλίου 2012, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών,
Τηλ. 210 - 7282333, www.megaron.gr
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
ΙΔΡΥΜΑ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ
Τηλ. 210 72.10.883 – Fax. 210 7210870
e-mail : info@bcactionfund.org
www.bcactionfund.org

To «ΙΔΡΥΜΑ ΔΡΑΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ» (BREAST CANCER ACTION FUND), μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, έχει σκοπό ανθρωπιστικό, κοινωνικό και επιστημονικό και προσπαθεί να συμβάλλει στην καταπολέμηση
του καρκίνου του μαστού.

Κύριοι στόχοι είναι:
-η ανάληψη της δαπάνης του διαγνωστικού ελέγχου και της θεραπείας περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων ασθενών, Eλλήνων και Μεταναστών, σε νοσηλευτικά ιδρύματα της Ελλάδας και του εξωτερικού
- η δημιουργία πρότυπων Μονάδων Μαστού ή η ενίσχυση υπαρχόντων με υλικοτεχνική υποδομή
- η χορήγηση υποτροφιών και βραβείων
- η οικονομική ενίσχυση ερευνητικών πρωτοκόλλων
- η διοργάνωση διαλέξεων, ημερίδων, συνεδρίων και η έκδοση και δωρεάν διανομή συγγραμμάτων και άλλου έντυπου υλικού, με στόχο ενημερωτικό και εκπαιδευτικό.

Πηγή : tovima.gr

Chick Corea και Gary Burton στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών παρουσιάζει τους Chick Corea και Gary Burton, μια συνεργασία την οποία οι φίλοι της τζαζ περιμένουν με ανυπομονησία. Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί στις 15 Μαρτίου 2012 στο πλαίσιο της σειράς Γέφυρες.

Chick Corea

Αν αναλογιστεί κανείς τον όγκο της δισκογραφίας του τα τελευταία 40 χρόνια, δεν μπορεί να αμφιβάλλει για το ότι ο Τσικ Κορήα είναι ένας από τους πιο παραγωγικούς συνθέτες των ημερών μας. Από την avant-garde στην bebop, από τα παιδικά τραγούδια στην πρωτοπορία, από τη fusion μέχρι την κλασική μουσική, ο Τσικ Κορήα διατηρεί πάντοτε υψηλές προδιαγραφές ποιότητας στη δουλειά του.

Έχει κερδίσει 14 Grammy, ενώ ήταν υποψήφιος τουλάχιστον 50 φορές. Το 2005 τιμήθηκε με το Βραβείο του Φεστιβάλ της Ρουρ στη Γερμανία (ένα βραβείο που πρώτη φορά απονεμήθηκε σε πιανίστα της τζαζ) και το 2006 ονομάστηκε «Νέα Jazz Master» που αποτελεί τη μεγαλύτερη διάκριση για την τζαζ στις ΗΠΑ.

Gary Burton

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ινδιάνα. Αυτοδίδακτος στο βιμπράφωνο, ο ιδιοφυής μουσικός Γκάρυ Μπάρτον το 1971 έγινε καθηγητής στο Κολέγιο Μουσικής Μπέρκλη της Βοστόνης (στα κρουστά και τον αυτοσχεδιασμό), το 1985 διορίστηκε Πρύτανης, το 1989 του απονεμήθηκε τιμητικό διδακτορικό από το ίδιο Κολέγιο και το 1996 διορίστηκε Αντιπρόεδρος.

Κέρδισε το πρώτο του Grammy για το άλμπουμ Alone at Last (σόλο βιμπράφωνο) που ηχογραφήθηκε στο Φεστιβάλ του Μοντρέ το 1971. Ακολούθησαν και πολλά άλλα βραβεία Grammy (αρκετά από τη συνεργασία του με τον Κορήα) και ήταν υποψήφιος για το ίδιο βραβείο 14 φορές.

Με τον Τσικ Κορήα τον συνδέει μακρόχρονη και βαθιά επαγγελματική προσωπική σχέση. Πέρα από τις ηχογραφήσεις τους, δίνουν πολλές συναυλίες ως ντούο στην Αμερική και την Ευρώπη.

Chick Corea πιάνο
Gary Burton βιμπράφωνο


Τη σειρά Γέφυρες διευθύνει ο Δημήτρης Μαραγκόπουλος

«Μια από τις πιο δημοφιλείς συνεργασίες στο χώρο της τζαζ»
«Υπέροχη δυναμική ισορροπία»
Los Angeles Times


Πηγή : culturenow.gr

Martha Argerich: Ένας ζωντανός μύθος του πιάνου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Αναμφισβήτητα κυρίαρχη ανάμεσα στους μεγάλους πιανίστες του 20ου αιώνα και μια από τις συγκλονιστικότερες ερμηνεύτριες των τελευταίων …
50 χρόνων, η Μάρθα Άργκεριχ, έχει τον κόσμο στα πόδια της και το πιάνο στις προσταγές της: το μετατρέπει σε έναν απόκοσμο καταρράκτη χρωμάτων, έχει μαζί του μια αφοπλιστικά σαρκική και τρυφερή σχέση και στον ήχο της συνδυάζονται  μυστηριώδης διαύγεια,  ρυθμική ένταση και αυθορμητισμός που καθηλώνει.

Η Μάρθα Άργκεριχ έρχεται στην Αθήνα με τη μουσική «οικογένεια» που από χρόνια έχει δημιουργήσει, με μέλη της μεγάλους αστέρες σολίστ, καταξιωμένους ερμηνευτές, αλλά και νέους μουσικούς που έχουν ξεχωρίσει. Ο Μίσα Μάισκυ (βιολοντσέλο), ο Στίβεν Κοβάσεβιτς (πιάνο), ο Γιούρι Μπασμέτ (βιόλα και διεύθυνση ορχήστρας), ο Ρενό Καπυσόν και η Λία Πέτροβα (βιολί), η Ντόρα Μπακοπούλου, η Ακάνε Σακάι, η Λίλι Μάισκυ, ο Αλεξάντερ Μογκιλέφσκι, η Τζούλια Ζαΐκινα (πιάνο), ο Αλέξανδρος Καπέλης (πιάνο), ο Τάκης Καπογιάννης (κοντραμπάσο), ο Σεργκέι Νακαριάκοφ (τρομπέτα), ο Δημήτρης Δεσύλλλας και ο Ανδρέας Φαρμάκης(κρουστά), συμμετέχουν και συνεργάζονται με την Άργκεριχ σε τρεις συναυλίες με μουσικές από τον  18ο, τον 19ο και τον  20ο αιώνα. Την Καμεράτα, Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής διευθύνει ο Γιούρι Μπασμέτ την πρώτη ημέρα και ο Ζεράρ Κόρστεν τις δύο επόμενες.

Το πρόγραμμα του τριημέρου περιλαμβάνει:

έργα Σαιν Σανς (Σεπτέτο για πιάνο, τρομπέτα, δύο βιολιά, βιόλα, βιολοντσέλο και κοντραμπάσο, έργο 65), Σούμαν(Κουιντέτο για πιάνο και έγχορδα, έργο 44), Μότσαρτ (Sinfonia Concertante για βιολί, βιόλα και ορχήστρα σε μι ύφεση μείζονα K364) και Σοστακόβιτς (Κοντσέρτο αρ.1 για πιάνο και τρομπέτα, έργο 35) το Σάββατο 10/3, Μότσαρτ(Andante & Variations για πιάνο με τέσσερα χέρια, Κ501 και Κοντσέρτο για πιάνο σε σι ύφεση μείζονα, ΚV 456)), Ραβέλ (‘Η μάνα μου η χήνα’ για τέσσερα χέρια), Σοστακόβιτς(Κοντσερτίνο για δύο πιάνα, έργο 94), Σούμαν(Phantasiestuecke, έργο 73), Καμπαλέφσκι(Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα αρ.4, έργο 99(της Πράγας) και Χάυντν(Κοντσέρτο για τσέλο αρ.1 σε ντο μείζονα Hob.VIIb.1) την Κυριακή 11/3 καιΣτραβίνσκυ (Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης για τέσσερα πιάνα και δύο κρουστά) και Μπαχ(Κοντσέρτο για δύο πιάνα και ορχήστρα BWV 1060, Κοντσέρτο για τρία πιάνα και ορχήστρα, BWV 1064 και Κοντσέρτο για τέσσερα πιάνα και ορχήστρα BWV1065 τη Δευτέρα 12/3.

Μέγας χορηγός της Καμεράτα, Ορχήστρας των Φίλων της Μουσικής για την περίοδο 2011-2013 είναι το Κοινωφελές Ίδρυμα Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης.

Η Άργκεριχ κατοικεί στις υψηλές κορυφές του κόσμου των βιρτουόζων. Οι θαυμαστές της εξαντλούν όλο το απόθεμα των υπερθετικών για να μιλήσουν γι αυτήν, οι ανταγωνιστές της μετατρέπονται σε φανατικούς θαυμαστές και περιμένουν καρτερικά έξω από τα καμαρίνια της. Στα κοντσέρτα της βλέπει κανείς σκηνές από άλλους τόπους και χρόνους: αξιοσέβαστους κυρίους να τρέχουν στους διαδρόμους με μπουκέτα στα χέρια, διάσημους μουσικούς να χειροκροτούν ξέφρενα από τα θεωρεία τους, χολερικούς κριτικούς να παραδίδονται με αμήχανα χαμόγελα.

Η Άργκεριχ έχει ποιότητες που σπάνια συνδυάζονται σε ένα πρόσωπο: πιανίστα με αδιανόητη τεχνική σβελτάδα, χαρισματική γυναίκα με αινιγματική ζωή, ανεπιτήδευτη ερμηνεύτρια που η μητρική της γλώσσα είναι η μουσική και αυτό είναι που την κάνει να ξεχωρίζει. Υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι πιανίστες που κάνουν θαύματα, αλλά λίγοι έχουν κατακτήσει αυτή την ανεμπόδιστη  φυσικότητα στην έκφραση που τους επιτρέπει να κατοικούν τη μουσική αντί να την ερμηνεύουν.

Γεννημένη στο Μπουένος Άιρες, έκανε την πρώτη της εμφάνιση στα 5 της χρόνια και μέχρι τα 16 της είχε κερδίσει τα πρώτα βραβεία στους σημαντικούς ευρωπαϊκούς διαγωνισμούς. Στην αρχή ακολούθησε τη συνήθη διεθνή καριέρα, αλλά όσο ωρίμαζε μετατρεπόταν σε ένα σύμπαν, σε ένα πρότυπο και «νομοθέτη», απρόβλεπτη, γενναιόδωρη, αδάμαστη, με ηφαιστειώδες ταμπεραμέντο και με αιφνιδιαστικές συμπεριφορές για τα συμβατικά μέτρα του κόσμου των μεγάλων ερμηνευτών. «Ένας υπέροχος πίνακας χωρίς πλαίσιο», όπως λέει γι αυτήν ο Ντάνιελ Μπάρενμπόιμ.

Η ώριμη ταυτότητα της Μάρθα Άργκεριχ προέκυψε από έναν παράδοξο συνδυασμό: αδιαφορία για τη φήμη, τα χρήματα και την καριέρα και μια βασανιστική μοναξιά που νιώθει όταν είναι μόνη της στην σκηνή. Πάνω σε αυτό το έδαφος δημιούργησε θεσμούς για να συνεργάζεται με καταξιωμένους συναδέλφους της, να στηρίζει και να αναδεικνύει νέους μουσικούς και να συγκροτεί μουσικές «οικογένειες».

Με την υπογραφή της γίνεται από το 2002 το Martha Argerich Project, που διαρκεί 3 εβδομάδες, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ του Λουγκάνο, εκεί όπου συγκεντρώνεται κάθε χρόνο η «οικογένεια» με τα μόνιμα και τα νέα μέλη της και στο Μπουένος Άιρες, από το 1999, ο Διεθνής Διαγωνισμός Μάρθα Άργκεριχ με πρόεδρο της κριτικής επιτροπής την ίδια. Από την ίδια χρονιά στη νότια Ιαπωνία γίνεται το Μουσικό Φεστιβάλ Μάρθα Άργκεριχ και στη Λουκέρνη της Ελβετίας, σε συνεργασία με τον Κλάουντιο Αμπάντο, οι ημέρες πιάνου και εργαστηρίων για την ανάδειξη νέων πιανιστών.

Όπως και άλλοι μυθικοί ερμηνευτές –ο Πάμπλο Καζάλς, ο Βλάντιμιρ Χόροβιτς- η Άργκεριχ δεν ξεπέρασε ποτέ τον τρόμο της σκηνής. «Υπάρχουν φορές που παθαίνω φοβερούς πανικούς, από το μυαλό μου περνάνε τα πιο απίθανα πράγματα, μια γεμάτη αίθουσα, είναι τρομακτικό. Τα γόνατά μου τρέμουν, έχω ρίγη, αισθάνομαι ότι θα καταρρεύσω», εξομολογήθηκε στο εξαιρετικό πορτρέτο που της έκανε ο Γάλλος σκηνοθέτης Ζορζ Κασό, το 2002 και κυκλοφορεί σε DVD από την εταιρία Medici Arts.

Γι αυτό και τα σόλο ρεσιτάλ της είναι σπάνια,  γι’ αυτό πολλές φορές κρύβεται πίσω και τα πλούσια και πυκνά μαλλιά της στη σκηνή και γι αυτό «συνομιλεί» με τους συνθέτες όταν παίζει και απομονώνεται στον μεταξύ τους διάλογο: «Προτιμώ να μην  αστειεύομαι με τον Σούμαν, αλλά νομίζω ότι του αρέσω. Με τον Σοπέν δεν είναι πάντα εύκολο, μάλλον με ζηλεύει λίγο. Ο Προκόφιεφ με αγαπάει πολύ, δεν μου στήνει ποτέ παγίδες».

Με ένα σοκ άρχισε η σχέση της με το πιάνο: ήταν 6 χρονών και η μητέρα της την πήγε στο Τεάτρο Κολόν του Μπουένος Άιρες, στο κοντσέρτο για πιάνο αρ. 4 του Μπετόβεν με τον Κλάουντιο Αράου, «είχα αποκοιμηθεί και ξαφνικά άκουσα τις τρίλιες στο δεύτερο μέρος, ανατρίχιασα, με διαπέρασε ηλεκτρικό σοκ, αρνούμαι να παίξω αυτό το κοντσέρτο, φοβάμαι τι θα συμβεί, είναι τόσο σημαντικό για μένα».

Στα 9 της, πριν  παίξει σε ένα κοντσέρτο του Μότσαρτ, γονάτισε και σκέφτηκε: «αν κάνω λάθος σε μια νότα, θα πεθάνω». Η τελειομανία την ακολουθεί από τότε. «Πάντα αμφιβάλλω, πάντα είμαι αβέβαιη, ψάχνω. Αν είναι κανείς πολύ ικανοποιημένος ή εγκαταλείπεται στη ρουτίνα, είναι καταστροφή».

Ο Μίσα Μάισκυ, που συνεργάζεται μαζί της από το 2002 στο Λουγκάνο λέει ότι «η συνεργασία με τη Μάρθα Άργκεριχ είναι σαν τη ζωή: δεν είναι εύκολη, μπορεί να είναι πολύ απρόβλεπτη και πολύ εκνευριστική. Αλλά είναι ό,τι πιο υπέροχο μπορεί να σου συμβεί. Είναι αδιανόητα προικισμένη, σε βαθμό σχεδόν απελπιστικό».

Και ο Αμερικανός κριτικός, Άλεξ Ρος σημειώνει ότι  στις ερμηνείες της Άργκεριχ έχει κανείς την αίσθηση, «πως η πιανίστα εγκαταλείπει την ιδέα της μεγάλης ερμηνείας και είναι σαν να παίζει για τον εαυτό της και σιγά-σιγά προκύπτει μια σπάνια εκτέλεση. Σώζει πολλούς συνθέτες από τις συνήθεις υπερβολές των βιρτουόζων και αποκαθιστά την ουσία τους, τους κάνει να ακούγονται καινούργιοι, σύγχρονοι, με τολμηρές τονικότητες. Ο τρόπος που το πιάνο ανταποκρίνεται στο άγγιγμα της Άργκεριχ είναι ένα φυσικό φαινόμενο που αντιστέκεται στις ερμηνείες, είναι σαν τα επιφάνεια, μια αποκάλυψη».

Πηγή : culturenow.gr

Σανάδες και Word of Mouth στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Το ξεχωριστό πολυφωνικό γυναικείο γκρουπ και το διακεκριμένο δίδυμο των Ελλήνων beatboxers συμπράττουν σε μια νέα a capella μουσική
παράσταση που εξερευνά τα όρια της ανθρώπινης φωνής μέσα από απρόβλεπτες διασκευές τραγουδιών από όλο τον κόσμο (από Τσιτσάνη μέχρι Shakira κι από Κουρτ Βάιλ και Κοέν μέχρι Rage Against the Machine)

Tο πολυφωνικό γυναικείο γκρουπ Σανάδες και το human beatbox ντουέτο Word of Mouth, δυο νέα ελληνικά σχήματα με διαφορετικές μουσικές καταβολές αλλά (κοινό) σήμα κατατεθέν το «υπερόπλο» της φωνής (και του μικροφώνου) τους, ικανό να παραγκωνίσει οποιοδήποτε μουσικό όργανο και να αναμετρηθεί με κάθε είδος μουσικής, εισβάλλουν ηχητικά στο Μέγαρο Μουσικής με αφορμή μια απρόβλεπτη παράσταση a capella που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 3 Μαρτίου, στις 9 το βράδυ στην Αίθουσα Banquet.


Ένα project αντιπροσωπευτικό της τρίχρονης συνεργασίας τους, με ανανεωμένο ρεπερτόριο και μπόλικο χιούμορ, με πειραματισμούς δικών τους συνθέσεων και διασκευές τραγουδιών απ’ όλο τον κόσμο: ελληνικών και ξένων, παραδοσιακών και σύγχρονων, κλασικών και ροκ, από Τσιτσάνη μέχρι Shakira κι από Κουρτ Βάιλ και Κοέν μέχρι Rage Against Τhe Machine και Φοίβο Δεληβοριά. Πιστοί στο στόχο τους να εξερευνήσουν τα όρια της ανθρώπινης φωνής, Σανάδες (Μάτα Κούρτη, Μαρία Κώττη, Σοφία Σαρρή, Μαριαστέλλα Τζανουδάκη) και Word of Mouth (El Pap Chico, Bitman) δημιουργούν για μία ακόμη φορά ένα δικό τους ηχητικό σύμπαν που συστέλλεται και διαστέλλεται συμπυκνώνοντας την πολυφωνική παράδοση, τους σύγχρονους πειραματισμούς και τη hip hop κουλτούρα. Φιλοδοξώντας στη συμμετοχή του κοινού σ’ένα πρωτότυπο μουσικό παιχνίδι όπου όλα είναι πιθανά…


Η παράσταση – σε σκηνοθετική επιμέλεια της Κέλλυς Καραχάλιου – εντάσσεται στην Ενότητα «Νέες τάσεις-Νέοι δημιουργοί» της Σειράς Γέφυρες που διευθύνει ο Δημήτρης Μαραγκόπουλος.



Το a capella - beatbox project των Σανάδων και των Word of Mouth βγάζει τον ήχο που μια ορχήστρα, μερικά drum machine, scratches και μια γυναικεία χορωδία μπορούν να παράγουν στο σύνολό τους, χωρίς όμως τη χρήση μουσικών οργάνων! Παρά μόνον της ανθρώπινης φωνής.

Οι Μάτα Κούρτη, Μαρία Κώττη, Σοφία Σαρρή και Μαριαστέλλα Τζανουδάκη, τέσσερις τραγουδίστριες μυημένες στην πολυφωνική παραδοσιακή κουλτούρα, και οι  El Pap Chico και Bitman, οι πιο γνωστοί εκπρόσωποι του human beatbox στην Ελλάδα - της τέχνης αναπαραγωγής ρυθμών και μελωδιών με τη χρήση μόνο του ανθρώπινου στόματος - ενώνουν για μία ακόμη φορά τις δυνάμεις τους για μια παράσταση «μουσικά ακομπλεξάριστη και σκηνικά διασκεδαστική» όπου το beatboxing ακούγεται φυσικό και αβίαστο πάνω σε παραδοσιακά τραγούδια της Ελλάδας και των Βαλκανίων (όπως στο θρακιώτικο παραδοσιακό τραγούδια «Αλεξανδρής», στο παραδοσιακό της Δράμας «Μαύρο Γεράκι», ένα χανιώτικο Συρτό πάνω σε στίχους κρητικών μαντινάδων αλλά και της Μαρίας Κώτη, στα βουλγάρικα «Zora se a zazorila» και «Izgrejala jasna zvezda»), σε θρησκευτικά αφροαμερικάνικα τραγούδια («Down to the river to pray»), ή μεξικάνικα παραδοσιακά («La llorona») αλλά και πασίγνωστα ρεμπέτικα («Ο Καϊξής» των Απόστολου Χατζηχρήστου-Γιώργου Φωτιάδη και «Σαν απόκληρος γυρίζω» του Βασίλη Τσιτσάνη).

Η μουσική περιπλάνηση των δύο συγκροτημάτων στα αχανή μονοπάτια της μουσικής συνεχίζεται με κορυφαία τραγούδια σημαντικών σύγχρονων κλασικών, ποπ και ροκ συνθετών και τραγουδοποιών όπως συμβαίνει με τα: «Mack the knife» από την «Όπερα της πεντάρας» των Κουρτ Βάιλ-Μπέρτολτ Μπρεχτ, «Ma Matutinum» (2005) του Βέλγου Νίκολας Λενς, «Hallelujah» (1984) του Λέοναρντ Κοέν, «Mountains o’things» (1988) της Τρέισι Τσάπμαν αλλά και το «Bullet in the head», γραμμένο το 1992 από τους αμερικανούς ρόκερς-ράπερς Rage Against The Machine.

Ενώ δεν λείπουν ορισμένα περίφημα κινηματογραφικά σάουντρακς όπως τα: «Amara me» σε μουσική Νίνο Ρότα (ένα ιταλικό fado από την ταινία «Φιλμ του έρωτα και της αναρχίας, 1973), «Belleville rendez-vous» των Μπενουά Σαρέστ-Συλβέν Σομέ – διασκευή Μάτας Κούρτη – από την ταινία κινουμένων σχεδίων «Το Τρίο της Μπελβίλ» του 2003 και «La despedida» που η Shakira έγραψε και μελοποίησε ειδικά για την ταινία «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας» του 2008, κατά παραγγελία του ίδιου του συγγραφέα του ομώνυμου μυθιστορήματος, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Στο a capella-beatbox πρόγραμμα των Σανάδων-Word of Mouth εντάσσονται, τέλος, διασκευές εξαιρετικά σύγχρονων τραγουδιών Ελλήνων δημιουργών της έντεχνης μουσικής - όπως «Το σκοτάδι των δύο» (2010) του Φοίβου Δεληβοριά – αλλά και πρωτότυπες, δικές τους συνθέσεις («Step into the light»), beatbox αυτοσχεδιασμοί και medley.

Το φωνητικό συγκρότημα Σανάδες δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2007 στην Αθήνα και σήμερα αποτελείται από τέσσερις τραγουδίστριες με διαφορετικές μουσικές καταβολές. Καθοριστική για τη δημιουργία του σχήματος ήταν η συμμετοχή των μελών του στα σεμινάρια που διοργανώνει ο Ρος Ντέιλι και το μουσικό εργαστήρι Λαβύρινθος στην Κρήτη. Οι ζωντανές εμφανίσεις των Σανάδων ξεκίνησαν με τη συμμετοχή τους στο Muse Festival το Δεκέμβρη του 2007 στον Ιανό. Ακολούθησε μια σειρά εμφανίσεων σε διάφορες μουσικές σκηνές της Αθήνας. Τον Ιούλιο του 2008 εμφανίστηκαν στο Θέατρο Βράχων με τους Χαϊνηδες και τους Mode Plagal.

Η ηχογράφηση της συναυλίας αυτής κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2008 στο διπλό cd «Η Κάθοδος των Σαλτιμπάγκων». Από τo 2009 η συνεργασία τους με το beatbox σχήμα Word of Mouth τους δίνει την δυνατότητα να παρουσιάσουν με επιτυχία σειρά μουσικών παραστάσεων. Οι τέσσερις τραγουδίστριες, μέσα από τα μονοπάτια των πολυφωνικών παραδόσεων, πειραματίζονται με δικές τους συνθέσεις και διασκευάζουν από Απόστολο Καλδάρα μέχρι Dr. John.

Οι Word of Mouth είναι οι πιο γνωστοί εκπρόσωποι του human beatbox στην Ελλάδα, δηλαδή της τέχνης αναπαραγωγής ρυθμών και μελωδιών με τη χρήση μόνο του ανθρώπινου στόματος. Έχουν εμφανιστεί ως επίσημοι ομιλητές στα πλαίσια του TEDx Athens 2011 προωθώντας την «γλώσσα» του beatbox, του Παγκόσμιου διαγωνισμού Beatbox Battle (Βερολίνo 2009), του Ελληνικού Φεστιβάλ, του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών και ανοίξει συναυλίες καταξιωμένων hip hop ξένων καλλιτεχνών στην Ελλάδα, όπως οι Snoop Dogg (US), Phi-Life Cypher (UK), Lords of the Underground (US) και Beat Assaillant (US).

Η μόνιμη συνεργασία τους από το 2009 με το πολυφωνικό συγκρότημα Σανάδες σε διασκευές από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο ανέδειξε τις δυνατότητες της μουσικής σύνδεσης φωνής και beatbox, με σειρά πετυχημένων παραστάσεων στην Αθήνα και την περιφέρεια («A capella Stories» στο Θέατρο Δίπυλον, «Είναι τρέλα το A capella» στην Αθηναΐδα κ.ά.). Οι φωνητικές ικανότητες των μελών του σχήματος έχουν χρησιμοποιηθεί σε σειρά διαφημιστικών για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, σε ειδικά γεγονότα αλλά και σε δισκογραφικές δουλειές άλλων καλλιτεχνών. Οι Word of Mouth έχουν δημιουργήσει την πρώτη Beatbox Academy στην Ελλάδα στην οποία διδάσκουν τα μυστικά και την τεχνική του beatbox. Η πρώτη τους δισκογραφική δουλειά αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2012.    

Πηγή : culturenow.gr

Οι γυναίκες τραγουδούν τα δημοτικά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών παρουσιάζει τη συναυλία «Γυναικείες φωνές στο δημοτικό τραγούδι» την Τετάρτη 29 Φεβρουαρίου 2012.

Η συναυλία είναι αφιερωμένη στην κορυφαία ερμηνεύτρια Δόμνα Σαμίου. Μια γυναίκα που έχει γράψει ιστορία στο χώρο του δημοτικού μας τραγουδιού, τόσο με τη φωνή της, το ήθος, το ύφος και τις αυθεντικές εκτελέσεις της όσο και με την εμπεριστατωμένη γνώση της πάνω στο αντικείμενο της παραδοσιακής μας μουσικής μέσα από την πολύχρονη έρευνα και καταγραφή της.


Με τραγούδια του κύκλου της ζωής(νανουρίσματα, του γάμου, της ξενιτιάς, μοιρολόγια) αλλά και παλαιότατες αφηγηματικές μπαλάντες με δραματικό περιεχόμενο (παραλογές) που παραπέμπουν στο αρχαίο δράμα συναντάμε τις γυναίκες στην παράδοση του δημοτικού τραγουδιού. Ιέρειες στις «διαβατήριες» τελετές (που σχετίζονται με τη γέννηση, το γάμο, το θάνατο και την επικοινωνία με τα υπερφυσικά στοιχεία), οι γυναίκες διαχειρίζονται έναν ευρύτατο κύκλο τραγουδιών με έντονα συμβολικό περιεχόμενο και λειτουργίες.

Οι «Γυναικείες φωνές στο δημοτικό τραγούδι», «μέσο επικοινωνίας» ανάμεσα στον πραγματικό και τον υπερφυσικό κόσμο, έχουν τον πρώτο λόγο στην τέταρτη κατά σειρά συναυλία του Αφιερώματος στους Δεξιοτέχνες της Ελληνικής Παραδοσιακής Μουσικής – σε επιμέλεια Λάμπρου Λιάβα - που θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 29 Φεβρουαρίου, στις 8.30 το βράδυ, στην Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης. Η Σειρά Δεξιοτέχνες της Ελληνικής Δημοτικής Μουσικής εντάσσεται στο πλαίσιο του Κύκλου Ελληνική Μουσική.

Η Σαβίνα Γιαννάτου, η Κατερίνα Ζάκκα, η Μαρία Κώτη, η Κατερίνα Παπαδοπούλου, η Γιασεμή Σαραγούδα μας ταξιδεύουν στην παράδοση με τραγούδια από την Ήπειρο και την Κρήτη μέχρι την Μικρά Ασία.


Μαζί τους δεξιοτέχνες της παραδοσιακής μας μουσικής (Σαραγούδας, Αρκαδόπουλος, Σινόπουλος, Τσιαμούλης κ.α.)

Χορεύουν και τραγουδούν οι γυναίκες από τη Νέα Ερυθραία


Οι επιλογές στη συναυλία καλύπτουν πολλά και διαφορετικά μουσικά είδη απ’ όλες τις περιοχές του Ελληνισμού καθώς και διαφορετικές τεχνικές τραγουδίσματος. Οι συμμετοχές περιλαμβάνουν ‘επαγγελματίες’ τραγουδίστριες - τη Σαβίνα Γιαννάτου, τη σπουδαία σύγχρονη ερμηνεύτρια που έχει ταυτιστεί στη συνείδησή μας με τις «μουσικές του κόσμου», την αυθεντική ερμηνεύτρια των ηπειρώτικων τραγουδιών Κατερίνα Ζάκκα, την Ηρακλειώτισσα τραγουδίστρια του συγκροτήματος «Χαίνηδες», Μαρία Κώτη, την Κατερίνα Παπαδοπούλου που μας ταξιδεύει στον μακρινό Πόντο και ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Σμυρνιά Γιασεμή Σαραγούδα (σύζυγο του κορυφαίου λαϊκού δεξιοτέχνη του ουτιού Νίκου Σαραγούδα που θα τη συνοδεύσει επί σκηνής), μεγάλη ερμηνεύτρια του μικρασιάτικου τραγουδιού - όσο και απλές γυναίκες που τραγουδούν και, ταυτοχρόνως, χορεύουν σε γιορτές, έθιμα και τελετουργίες αλλά και στην καθημερινή τους ζωή όπως συμβαίνει με τις Γυναίκες από τη Νέα Ερυθραία.

Στο πλευρό τους εμφανίζονται ακόμη

οι μουσικοί Αλέξανδρος Αρκαδόπουλος (κλαρίνο), Σωκράτης Σινόπουλος (ποντιακή και πολίτικη λύρα, πολίτικο λαούτο), Χρίστος Τσιαμούλης (ούτι, λαούτο), Πάνος Δημητρακόπουλος (κανονάκι), Στέλλα Βαλάση (σαντούρι) και Κώστας Μερετάκης (κρουστά).

Ο εθνομουσικολόγος, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρος του Μουσείου Λαϊκών Οργάνων, Λάμπρος Λιάβας, βάζει την υπογραφή του στην επιμέλεια  του αφιερώματος που δίνει την ευκαιρία στο κοινό να έρθει σε άμεση επαφή με κορυφαίους δεξιοτέχνες της λαϊκής μας παράδοσης που παρουσιάζουν αντιπροσωπευτικά κομμάτια από πολλές περιοχές της Ελλάδας καθώς και από τις «άκρες του ελληνισμού» (Μικρά Ασία, Πόντο, Καππαδοκία).

Στην τέταρτη κατά σειρά συναυλία του Αφιερώματος στους Δεξιοτέχνες της Ελληνικής Παραδοσιακής Μουσικής, γυναίκες προερχόμενες από διαφορετικές γενιές, χώρους και «σχολές» του δημοτικού τραγουδιού, «επαγγελματίες» και μή, αποδίδουν άλλοτε με παραδοσιακό ύφος κι άλλοτε με έθνικ αποχρώσεις αντιπροσωπευτικά δείγματα της τέχνης τους, με επιλογές από το ρεπερτόριο της στεριανής και της θαλασσινής Ελλάδας καθώς και από τις «Άκρες του Ελληνισμού» (Μικρά Ασία, Πόντο).

Η αειθαλής Γιασεμή Σαραγούδα με καταγωγή από παλιά μουσική οικογένεια της Σμύρνης, ερμηνεύει παραδοσιακά μικρασιάτικα τραγούδια – κάτι που κάνει από τα 16 της χρόνια - συνοδεία του συζύγου της, κορυφαίου ουτίστα Νίκου Σαραγούδα.

Η βαθειά γνώστρια των ηπειρώτικων μοιρολογιών και τραγουδιώντης ξενιτιάς Κατερίνα Ζάκκα επικοινωνεί μέσα από την αυθεντικότητα της ερμηνείας της το συναίσθημα του πόνου και της απώλειας της γυναίκας που μένει πίσω αποχαιρετώντας πεθαμένους ή φευγάτους.

Η Κατερίνα Παπαδοπούλου μας ταξιδεύει στην ιδιαίτερη πατρίδα της, ερμηνεύοντας τραγούδια από τον Πόντο, την Κωνσταντινούπολη και το γειτονικό Αιγαίο, με τον σύζυγό της, Σωκράτη Σινόπουλο, να τη συνοδεύει στην ποντιακή και την πολίτικη λύρα και το πολίτικο λαούτο ενώ η τραγουδίστρια των «Χαίνηδων», Μαρία Κώτη,  μας μεταφέρει στην Κρήτη ερμηνεύοντας «ταμπαχανιώτικα» ή αλλιώς «κρητικά ρεμπέτικα»: αστικά λαϊκά τραγούδια που συνδυάζουν το μικρασιάτικο με το κρητικό μουσικό ιδίωμα σ’ ένα ιδιότυπο ρεπερτόριο.

Τον πολύ ιδιαίτερο ρόλο της γυναίκας ως «ιέρειας» στις «διαβατήριες» τελετές (όπως τα «νανουρίσματα» που σχετίζονται με τη γέννηση, τα τραγούδια του γάμου ή τα μοιρολόγια) και αφηγήτριας σε παλαιότατες μπαλάντες με δραματικό περιεχόμενο (παραλογές) που παραπέμπουν στο αρχαίο δράμα, έχει η σπουδαία ερμηνεύτρια και συνθέτρια Σαβίνα Γιαννάτου, η σύγχρονη δική μας «φωνή της Μεσογείου και του κόσμου», όπως την έχουν αποκαλέσει.

Στο αποκορύφωμα της βραδιάς, οι Γυναίκες από τη Νέα Ερυθραία - μια ξεχωριστή παρέα «φιλενάδων» με καταγωγή από την ιωνική Ερυθραία της Μικράς Ασίας, οι οποίες στην καθημερινή τους ζωή διοργανώνουν σε σταθερή βάση γνήσια μικρασιάτικα γλέντια και τελετουργίες, υπόσχονται να συμπαρασύρουν με το τραγούδι, τη μουσική και το χορό τους - τα στοιχεία, δηλαδή, που συναποτελούν την «ομοούσια κι αδιαίρετη τριάδα του λαϊκού μας πολιτισμού» – το κοινό του Μεγάρου, καλώντας το να γίνει κοινωνό μιας φιλοσοφίας ζωής που υπακούει στην ενεργή συμμετοχή και την αυθεντικότητα της έκφρασης.

 Πηγή : culturenow.gr

Chick Corea και Gary Burton στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών παρουσιάζει τους Chick Corea και Gary Burton, μια συνεργασία την οποία οι φίλοι της τζαζ περιμένουν με ανυπομονησία. Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί στις 15 Μαρτίου 2012 στο πλαίσιο της σειράς Γέφυρες.

Chick Corea

Αν αναλογιστεί κανείς τον όγκο της δισκογραφίας του τα τελευταία 40 χρόνια, δεν μπορεί να αμφιβάλλει για το ότι ο Τσικ Κορήα είναι ένας από τους πιο παραγωγικούς συνθέτες των ημερών μας. Από την avant-garde στην bebop, από τα παιδικά τραγούδια στην πρωτοπορία, από τη fusion μέχρι την κλασική μουσική, ο Τσικ Κορήα διατηρεί πάντοτε υψηλές προδιαγραφές ποιότητας στη δουλειά του.

Έχει κερδίσει 14 Grammy, ενώ ήταν υποψήφιος τουλάχιστον 50 φορές. Το 2005 τιμήθηκε με το Βραβείο του Φεστιβάλ της Ρουρ στη Γερμανία (ένα βραβείο που πρώτη φορά απονεμήθηκε σε πιανίστα της τζαζ) και το 2006 ονομάστηκε «Νέα Jazz Master» που αποτελεί τη μεγαλύτερη διάκριση για την τζαζ στις ΗΠΑ.

Gary Burton

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ινδιάνα. Αυτοδίδακτος στο βιμπράφωνο, ο ιδιοφυής μουσικός Γκάρυ Μπάρτον το 1971 έγινε καθηγητής στο Κολέγιο Μουσικής Μπέρκλη της Βοστόνης (στα κρουστά και τον αυτοσχεδιασμό), το 1985 διορίστηκε Πρύτανης, το 1989 του απονεμήθηκε τιμητικό διδακτορικό από το ίδιο Κολέγιο και το 1996 διορίστηκε Αντιπρόεδρος.

Κέρδισε το πρώτο του Grammy για το άλμπουμ Alone at Last (σόλο βιμπράφωνο) που ηχογραφήθηκε στο Φεστιβάλ του Μοντρέ το 1971. Ακολούθησαν και πολλά άλλα βραβεία Grammy (αρκετά από τη συνεργασία του με τον Κορήα) και ήταν υποψήφιος για το ίδιο βραβείο 14 φορές.

Με τον Τσικ Κορήα τον συνδέει μακρόχρονη και βαθιά επαγγελματική προσωπική σχέση. Πέρα από τις ηχογραφήσεις τους, δίνουν πολλές συναυλίες ως ντούο στην Αμερική και την Ευρώπη.

Chick Corea πιάνο
Gary Burton βιμπράφωνο


Τη σειρά Γέφυρες διευθύνει ο Δημήτρης Μαραγκόπουλος

«Μια από τις πιο δημοφιλείς συνεργασίες στο χώρο της τζαζ»
«Υπέροχη δυναμική ισορροπία»
Los Angeles Times

Πηγή : culturenow.gr

Το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας στο Μέγαρο Μουσικής

Ένα θεατρικό ταξίδι μνήμης, από το Χόλιγουντ του 1936, στο μικρό ανατολικοευρωπαϊκό χωριό των αρχών του 20ου αιώνα, στα πρώτα βήματα της κινούμενης εικόνας και στην έκρηξη του θαύματος της τεχνολογίας, είναι το καινούργιο έργο του Νίκολας Ράιτ σε σκηνοθεσία του Νίκολας Χάιτνερ, που μετατρέπει τη θεατρική σκηνή σε οθόνη κινηματογράφου.

Ο λόγος για την παράσταση «Το Φως που Ταξιδεύει» (Travelling Light), που θα παρουσιαστεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη) την Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου (στις 9μ.μ.) σε μαγνητοσκοπημένη μετάδοση από το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας.

Το έργο συνδυάζει την ιδέα της μετανάστευσης και του σινεμά, τη διαδρομή από την εβραϊκή λαϊκή παράδοση της Ευρώπης στον αμερικανικό κινηματογράφο και εμπνέεται από το γεγονός ότι πολλοί σκηνοθέτες του Χόλυγουντ ήταν Εβραίοι μετανάστες από την Ανατολική Ευρώπη. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους το αθηναικό κοινό θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει τον πολυβραβευμένο θεατρικό ηθοποιό 'Αντονι Σερ, και τον Πολ Τζέσον.

Δύο χρόνοι και δύο τόποι είναι ο χωροχρόνος της δράσης: Στην αρχή βρισκόμαστε στο Χόλιγουντ του 1936 παρέα με τον Μορίς Μοντγκόμερι, έναν επιτυχημένο σκηνοθέτη, ο οποίος στα 60 του, «επισκέπτεται» τις αφετηρίες της καριέρας του σε ένα μικρό χωριό της Ανατολικής Ευρώπης στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα.

Η δεξιοτεχνική σκηνοθεσία του διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας, Νίκολας Χάιτνερ, μαζί με το σκηνικό του Μπομπ Κρόουλι, που παραπέμπει στον Σαγκάλ και στον Βιολιστή στη Στέγη, δημιουργούν το κατάλληλο τοπίο για τα βίντεο και τις προβολές του Τζον Ντίσκολ, με τις οποίες ταξιδεύουμε από τις πρώτες ταινίες, με τους γενειοφόρους χωρικούς, στα μελοδράματα του βωβού κινηματογράφου. Ένα μεγάλο μέρος του «Travelling Light» παίζεται στην οθόνη, πίσω από τους ηθοποιούς, ένας υπαινιγμός της παραγωγής για τις οφειλές του σημερινού θεάτρου στον κινηματογράφο.

Πρόκειται για την τέταρτη μετάδοση από το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας- μετά το «Υπηρέτης δύο αφεντάδων», την «Κουζίνα» και τους «Collaborators»- που «φιλοξενεί» το Μέγαρο Μουσικής φέτος, σε συνεργασία με τη Βρετανική Πρεσβεία και το Βρετανικό Συμβούλιο.

Πηγή : newsbeast.gr

Η Συμφωνική Μουσική του Μίκη Θεοδωράκη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνώνπαρουσιάζει μία συναυλία με τησυμφωνική μουσική του Μίκη Θεοδωράκη την Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου 2012.

Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της δημιουργικής του δραστηριότητας στη συμφωνική μουσική. Το έργο του συμφωνιστήΘεοδωράκη αποτελεί σημαντικό σημείο αναφοράς για τον προγραμματισμό του Μεγάρου Μουσικής: η συναυλία αυτή ένα μέρος της πλήρους παρουσίασης του, που προγραμματίζεται για τις επόμενες καλλιτεχνικές περιόδους.

Μίκης Θεοδωράκης:
- Adagio
- Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 2
 

Ντμίτρι Σοστακόβιτς:
- Συμφωνία αρ. 6, έργο 54

Σολίστ: Κυπριανός Κατσαρής πιάνο

Κρατική Ορχήστρα Αθηνών

Μουσική διεύθυνση: Λουκάς Καρυτινός

Συμπαραγωγή:
Οργανισμός Μεγάρου Μουσικής Αθηνών & Κρατική Ορχήστρα Αθηνών

Πηγή : culturenow.gr

Ο θρίαμβος της Κλέλιας του Γκλουκ σε πρώτη παγκόσμια αναβίωση στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Η συναρπαστική όπερα σε τρεις πράξεις του Κριστόφ Βίλιμπαλντ φον Γκλουκ σε πρώτη παγκόσμια αναβίωση 250 χρόνια μετά την πρεμιέρα της θα παρουσιαστεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών την Τρίτη 14 και την Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2012 στις 20.00 το βράδυ.

Μια διεθνής συμπαραγωγή που ξεκινά από το Μέγαρο Μουσικής τη διαδρομή της σε ευρωπαϊκές σκηνές, και στο Covent Garden (Linbury Studio).

Η όπερα Ο Θρίαμβος της Κλέλιας, είναι τολμηρή και απαιτητική για την εποχή της, γραμμένη για τα εγκαίνια του Τεάτρο Κομουνάλε της Μπολόνια, εγκαταλείφθηκε και ξεχάστηκε μετά από λίγες παραστάσεις, το 1763. Διακόσια πενήντα χρόνια αργότερα αναβιώνει με μια εντυπωσιακή παραγωγή στο Μέγαρο Μουσικής στο πλαίσιο του Κύκλου Μετατροπίες.

Μια προκλητική παράσταση του 21ου αιώνα συναντάει την υπέροχη μουσική του 18ου, με δυο δυναμικές υπογραφές, που υπόσχονται ένα θέαμα με φρεσκάδα και έμπνευση: του Νάιτζελ Λάουρι στη σκηνοθεσία και του αρχιμουσικού Γιώργου Πέτρου στη διεύθυνση της Καμεράτα, Ορχήστρας των Φίλων της Μουσικής, με όργανα εποχής.

Την καλλιτεχνική διεύθυνση της παραγωγής έχει ο Giuseppe Sigismonti de Risio. Το σκηνικό είναι του Νάιτζελ Λάουρι, τα κοστούμια και η υλοποίηση της σκηνογραφίας του Πάρι Μέξη, οι φωτισμοί του Γιώργου Τέλλου και η μουσική προετοιμασία της Μάτας Κατσούλη και του Μάρκελλου Χρυσικόπουλου.

Η συναρπαστική όπερα σε τρεις πράξεις του Γκλουκ, σε λιμπρέτο του Πιέτρο Μεταστάζιο, είναι συμπαραγωγή της «Et in Arcadia ego» και του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών και παρουσιάζεται στην Αθήνα με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο πλαίσιο του προγράμματος Πολιτισμός και σε συνεργασία με την «Tuttiall’ Opera – TAO» και την The City of London Sinfonia. Θα συνεχίσει τη διαδρομή της στο Linbury Studio του Covent Garden, τον Ιούνιο του 2012 και σε άλλες ευρωπαϊκές σκηνές με μια εξαιρετική διανομή από Έλληνες και ξένους τραγουδιστές με ειδίκευση στη μουσική του 18ου αιώνα. Το έργο παρουσιάζεται μέσα από μια νέα κριτική έκδοση από το χειρόγραφο της Μπολόνια, που έγινε ειδικά για τις ανάγκες αυτής της παραγωγής.

Τον ομώνυμο ρόλο ερμηνεύει η γαλλίδα σοπράνο Ελέν Λεκόρ (Hélène LeCorre), τον Οράτιο η μέτζο σοπράνο Μαίρη Ελεν Νέζη, την Λαρίσσα η τουρκάλα σοπράνο Μπουρτσού Ουγιάρ(Burcu Uyar), τον Ταρκίνιο η μέτζο σοπράνο Ειρήνη Καράγιαννη, τον Πορσίννα ο τενόρος Βασίλης Καβάγιας και τον Μάννιο η Άρτεμις Μπόγρη (μέτζο).

Ο Θρίαμβος της Κλέλιας, μια πολεμική περιπέτεια εμπνευσμένη από τις θρυλικές σελίδες της Ρωμαϊκής ιστορίας, τα έχει όλα: τη μυθική τέχνη των καστράτι, την χωρίς όρια δεξιοτεχνία του μπελ κάντο, το δράμα του μπαρόκ, τις καινοτομίες του στυλ γκαλάντε. Ο Γκλουκ, για τα λαμπερά εγκαίνια του Τεάτρο Κομουνάλε συνεργάζεται με τον Πιέτρο Μεταστάζιο, έναν από τους σημαντικότερους λιμπρετίστες/ποιητές όλων των εποχών, γράφει μια απαιτητική μουσική, μουσική για δεξιοτέχνες σολίστες και οδηγεί τους πρωταγωνιστές του στα όρια της φωνητικής και της δραματικής τους αντοχής.

Η Καμεράτα-Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής έκανε την πρώτη παγκόσμια ηχογράφηση του έργου το καλοκαίρι του 2011, σε μουσική διεύθυνση Giuseppe Sigismondi de Risio για τη γερμανική εταιρία MDG. Ο δίσκος θα κυκλοφορήσει διεθνώς τον Μάρτιο του 2012 ενώ θα διατίθεται τις ημέρες των παραστάσεων του Μεγάρου.

Συναρπαστικός και ποιητικός ο Νάιτζελ Λάουρι, προκλητικός σκηνοθέτης, με μεγάλη εμπειρία σε σύγχρονες και τολμηρές παραγωγές στα σπουδαιότερα θέατρα της Ευρώπης, προτείνει μια ιδιαίτερα συναισθηματική και εντυπωσιακή ανάγνωση του έργου και με μια αισθητική που δημιουργεί τα αναλογικά πρότυπα της εποχής μας για να το κατανοήσουμε: ίντριγκα, διπλωματία, διαφθορά δια της ιδεολογίας, φανατισμός χωρίς ηθική.

Ιδανική συνάντηση του Λάουρι με τον βραβευμένο με ECHO KLASSIC Γιώργο Πέτρου, έναν εξαιρετικά ευαίσθητο μουσικό με ειδίκευση στο ρεπερτόριο αυτής της εποχής, με τη συμμετοχή της διεθνώς πλέον καταξιωμένης Καμεράτα-Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής.

Η περίσταση: Το Τεάτρο Κομουνάλε της Μπολόνια ήθελε μια εντυπωσιακή πρεμιέρα. Ο ιμπρεσάριός του αναζήτησε τον Γκλουκ που είχε ήδη γράψει 30 όπερες, ήταν διάσημος στις σκηνές της Ευρώπης και είχε αρχίσει να μεταμορφώνει την όπερα προσθέτοντας όλο και περισσότερα δραματικά στοιχεία. Ο Γκλουκ παρόλο ότι δεν είχε στενούς δεσμούς με την Μπολόνια δέχτηκε, αλλά προτιμούσε να χρησιμοποιήσει άλλα λιμπρέτα του Μεταστάζιο, πρότεινε την Ολυμπιάδα, αλλά το θέατρο επέμενε στον Θρίαμβο της Κλέλιας. Είχε θεαματικές σκηνές που θα έδειχναν τις τεχνικές υπεροχές του θεάτρου και πρωτότυπο κείμενο που θα δήλωνε ότι η νέα σκηνή καινοτομεί.

Η πλοκή: Η Ρωμαία ευγενής Κλέλια αιχμαλωτίζεται από τον Ετρούσκο βασιλιά Πορσίννα, ο οποίος πολιορκεί τη Ρώμη. Ο Ταρκίνιος, Ρωμαίος αξιωματικός, πολεμάει στο πλευρό του Πορσίννα, με την ελπίδα ότι θα κερδίσει το θρόνο της Ρώμης και την αγάπη της Κλέλιας. Με δόλο και μηχανορραφίες, εξαπατά τον Ρωμαίο στρατιωτικό Οράτιο, αγαπημένο της Κλέλιας και προκαλεί τη μοιραία αναμέτρηση: Ετρούσκοι και Ρωμαίοι συγκρούονται πάνω στη γέφυρα του Τίβερη. Η Κλέλια με το κουράγιο και τις υψηλές αρχές της θα σώσει την πόλη της και ο Γκλουκ θα υπογράψει έναν ύμνο στον γυναικείο ηρωισμό και το θρίαμβο της αγάπης.

Η παράσταση: 14 Μαΐου 1763. Η όπερα είχε επιτυχία, αλλά δεν ήταν θρίαμβος. Το πιο ανήσυχο κοινό ανταποκρίθηκε σε κάποια κομμάτια, εκτίμησε το νέο μουσικό ιδίωμα, την πλούσια και εκλεπτυσμένη ενορχήστρωση, αλλά το συντηρητικό κοινό ήθελε πιο συμβατικά θεάματα. Τα κοστούμια ήταν του Αντόνιο Γκάλι ντα Μπιμπιένα, του αρχιτέκτονα που είχε σχεδιάσει και το θέατρο και είχε γίνει στόχος φθόνου των άλλων αρχιτεκτόνων της πόλης, που είχαν οργανωθεί για να δυσφημίσουν την όπερα. Η Κλέλια παρουσιάστηκε αρκετές φορές εκείνη την περίοδο με το θέατρο πάντα γεμάτο. Ο Γκλουκ επέβλεψε τις πρόβες των τριών πρώτων παραστάσεων, όπως προέβλεπε το συμβόλαιο και έφυγε από την πόλη.

Η συνέχεια: Η Κλέλια εγκαταλείφθηκε μετά τις παραστάσεις της Μπολόνια. Οι σκηνοθετικές της απαιτήσεις, οι φωνητικές της δυσκολίες, το γεγονός ότι θεωρήθηκε ένα έργο γραμμένο για μια περίσταση, την καταδίκασαν στην αφάνεια. Το 1904 ανακαλύφθηκε ένα χειρόγραφο αντίγραφο της παρτιτούρας της σε ένα αυστριακό μοναστήρι, αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία και κατέληξε στα αρχεία του Ωδείου του Βρυξελλών. Από εκεί το ανέσυρε το 1963 ο Τζανπιέτρο Τιντόρι και θέλησε να το δημοσιεύσει για τα 200 χρόνια του Τεάτρο Κομουνάλε. Ατύχησε. Το χειρόγραφο δημοσιεύτηκε τελικά το 2008 από τον εκδοτικό οίκο Baerenreiter, στα άπαντα του Γκλουκ.

Η σύνθεση: Ο Γκλουκ (1714-1787) έντυσε με μουσική ένα δράμα του Μεταστάζιο (1698-1782) και έφτιαξε μια όπερα που στον πυρήνα της είναι η φωνή, φωνή δεξιοτεχνών, που τραγουδούν μια ποικιλία από άριες που εντυπωσιάζουν. Ο χαρακτήρας της Κλέλιας είναι σύνθετος και πολυδιάστατος, άλλοτε ηρωική, άλλοτε φοβισμένη, άλλοτε κυκλοθυμική και άλλοτε σιωπηλή, του δίνει τη δυνατότητα να συνθέσει έναν μουσικό διάλογο αποχρώσεων και όπως σε όλες σχεδόν τις 35 όπερές του, έτσι και σε αυτήν, μιλάει στο κοινό για την ευθύνη, για τις προσωπικές και ηθικές μεταμορφώσεις του ανθρώπου μέσα από τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα. Έζησε και ο ίδιος σε εποχή πολιτικής και κοινωνικής αστάθειας, η αμερικανική και η γαλλική επανάσταση, οι ναπολεόντειοι πόλεμοι επηρέασαν τη γραφή του και άλλαξαν δραματικά την όπερα.
Στα ιταλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους
 

 Πηγή : culturenow.gr

Η Συμφωνική Μουσική του Μίκη Θεοδωράκη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών παρουσιάζει μία συναυλία με τη συμφωνική μουσική του Μίκη Θεοδωράκη την Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2012.

Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της δημιουργικής του δραστηριότητας στη συμφωνική μουσική. Το έργο του συμφωνιστή Θεοδωράκη αποτελεί σημαντικό σημείο αναφοράς για τον προγραμματισμό του Μεγάρου Μουσικής: οι τρεις φετινές συναυλίες που θα πραγματοποιηθούν τον Ιανουάριο(19), τον Φεβρουάριο(10) και τον Απρίλιο(26) είναι μόνο ένα μέρος της πλήρους παρουσίασης του, που προγραμματίζεται για τις επόμενες καλλιτεχνικές περιόδους.

Η πρώτη από τις ‘συμφωνικές’ συναυλίες του μεγάλου έλληνα συνθέτη περιλαμβάνει το “Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 1” και την “Τρίτη συμφωνία” (στην δεύτερη μορφή της) για μέτζο σοπράνο, χορωδία και ορχήστρα. Την διακεκριμένη πιανίστα Έλενα Μουζάλα θα συνοδεύσει η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα και Χορωδία της ΕΡΤ, υπό την μουσική διεύθυνση του Βλαδίμηρου Συμεωνίδη.

Συμπαραγωγή: Οργανισμός Μεγάρου Μουσικής Αθηνών & ΕΡΤ

Info

Τοποθεσία         Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης, Βασ. Σοφίας και Κόκκαλη, Αθήνα

Ημερομηνία      Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2012 (Ώρα έναρξης 20:30)

Πληροφορίες    www.megaron.gr

Τιμές εισιτηρίων              € 10,00  - 18,00 – 25,00 - 35,00 (Διακεκριμένη Ζώνη)

Ειδικές τιμές: € 6,00 (Φοιτητές, νέοι, άνεργοι, ΑΜΕΑ), 8,50 (65+, πολύτεκνοι). Η προπώληση άρχισε

Πηγή : culturenow.gr

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών : Ο Διονύσης Τσακνής τραγουδά Γιάννη Σκαρίμπα

Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνώνπαρουσιάζει τον Διονύση Τσακνή και τη μουσική παράσταση με τίτλο«Εαυτούλιδες» η οποία αποτελεί τη μελοποίηση …

ποιημάτων του Γιάννη Σκαρίμπα.

Η ειρωνική γλώσσα του Σκαρίμπα, το κατακερματισμένο ύφος και η πρωτοφανής θεματική του που συνιστούν στοιχεία μιας νεωτερικής ποιητικής ενέπνευσαν τον ανήσυχο δημιουργό που μελοποίησε 12  ποιήματα της συλλογής «Εαυτούληδες».

Οι συνθέσεις αυτές γίνονται το αντικείμενο μιας μουσικο-θεατρικής παράστασης που ο Διονύσης Τσακνής παρουσιάζει στο Μέγαρο, με την πολύτιμη συνδρομή του ενορχηστρωτή και σολίστα Δημήτρη Μπαρμπαγάλα και των συνεργατών του, όπως και του τραγουδιστή Γιώργου Μεράντζα και μιας ομάδας ηθοποιών-τραγουδιστών (Αποστόλης, Γιώργος και Ειρήνη Ψυχράμη, Ελένη Καρακάση, Ελένη Ουζουνίδου, Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου). Τον ίδιο τον Σκαρίμπα ενσαρκώνει ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης σε κείμενα που έχει επιμεληθεί ο Γιώργος Τσακνής. Την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ διευθύνει ο Ανδρέας Πυλαρινός. Συμμετέχει μοντέρνο μουσικό σχήμα καθώς και οι μουσικοί: Δημήτρης Μπαρμπαγάλας, κιθάρες και ο Θωμάς Κωνσταντίνου, τσουμπούς, τζουράς, λαγούτο.

Στην παράσταση ακούγονται τα τραγούδια «Εαυτούληδες», «Τρελός», «Τα ρομπότ», «Ο Σταθμάρχης», «Ο Καμπούρης», «Το εισιτήριο», «Το πορτραίτο της Ελίζε Μαίηλυ», «Το πλοίο (Ο τιτανικός)», «Το φιδάκι», «Χορός Συρτός», «Το βαλς χωρίς ντάμα» όπως και το «Ουλαλούμ» (που ο Τσακνής είχε μελοποιήσει νωρίτερα για τις ανάγκες του δίσκου του «Τι γυρεύεις στον ύπνο μου, πατέρα» του 2007).

Ο συνθέτης που μπήκε σ’ αυτή τη διαδικασία γνωρίζοντας, αγαπώντας και κατανοώντας το έργο του ποιητή, αντιλαμβανόμενος παράλληλα τις δυσκολίες μελοποίησης των στίχων του – με τους συχνούς παρατονισμούς, τους νοηματικούς και συντακτικούς διασκελισμούς και την ιδιωματική γλώσσα με μείξη δημοτικής και καθαρεύουσας - στάθηκε με προσήλωση για να αφουγκραστεί και να αποδώσει τη μουσική που κρύβει το κάθε ποίημα ξεχωριστά. Στις συνθέσεις αυτές – που θα ακουστούν στο πρώτο μέρος της παράστασης, σε ενορχήστρωση του μόνιμου συνεργάτη του Τσακνή, Δημήτρη Μπαρμπαγάλα.– η ολοζώντανη γλώσσα του Σκαρίμπα ακούγεται αβίαστα χωρίς αλλαγές ή βάναυσους εκμοντερνισμούς. Ενώ η ενδιαφέρουσα χρήση οργάνων όπως το λαγούτο, ο τζουράς και το τσουμπούς οδηγούν σ’ έναν ξεχωριστό ήχο που σε κάποια σημεία φλερτάρει με την παράδοση μ’ έναν καθόλου προφανή τρόπο. Στο «θεατρικό» μέρος της παράστασης – ταιριαστό στον πλούσιο, γεμάτο φαντασία και εικόνες λόγο του Σκαρίμπα - ο ηθοποιός Γεράσιμος Σκιαδαρέσης αποδίδει με ιδανικό τρόπο τον αυτοσαρκασμό και την ειρωνεία, το χιούμορ αλλά και τη μελαγχολία που χαρακτηρίζουν τους στίχους του ποιητή, ενώ η χρήση Χορωδίας λειτουργεί ως αντιστάθμισμα στο αντικοινωνικό κι εσωστρεφές σκαριμπικό σύμπαν. Αξιομνημόνευτη είναι επίσης η, μετά από χρόνια, συμμετοχή του Γιώργου Μεράντζα, με την γεμάτη ένταση και συναίσθημα φωνή του να προσθέτει σε δυναμισμό και συγκίνηση.

Στο δεύτερο μέρος της παράστασης η ποίηση θα έχει ξανά τον πρώτο λόγο, με μελοποιήσεις στίχων τουΤάσου Λειβαδίτη («Την πόρτα ανοίγω το βράδυ»), του Κώστα Τριπολίτη («Ανεμολόγιο») και του Μάνου Ελευθερίου («Στοιχεία ταυτότητας») από τον Διονύση Τσακνή. Συμπράττει δεκαμελής ορχήστρα που απαρτίζεται από σολίστ της κλασικής και έντεχνης ελληνικής μουσικής με επικεφαλής τον Δημήτρη Μπαρμπαγάλα.

Info
Τοποθεσία	Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης), Βασ. Σοφίας και Κόκκαλη, Αθήνα
Ημερομηνία	Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2012 (Ώρα έναρξης: 20:30)
Πληροφορίες	Τηλ.: 210 7282333
Τιμές εισιτηρίων	€ 14,00  - 25,00 - 35,00 - 50,00 (Διακεκριμένη Ζώνη) Ειδικές τιμές: € 7,50 (Φοιτητές, νέοι, άνεργοι, ΑΜΕΑ), 9,50 (65+, πολύτεκνοι)

Πηγή : culturenow.gr